ตอนที่ 11
เต็มมือขนาดนี้ ไม่เล็กนะ
เทศกาลรื่นเริงผ่านพ้นไปแล้วบรรยากาศก็กลับมาเป็นปกติ ต่างคนต่างต้องกลับไปทำงานของตัวเอง พนักงานของร้านกาแฟก็ต้องเดินทางกลับจากต่างจังหวัดมาทำงานที่ร้านกันอย่างพร้อมเพรียง
เจ้าของร้านเลยว่างงานไม่มีอะไรให้ทำอีกเช่นเคย ลูกพีชนับเงินหลังจากที่ปิดยอดในช่วงเที่ยงแล้วเปลี่ยนพนักงานให้เข้าไปยืนที่หน้าเคาน์เตอร์แทน เธอนับเสร็จแล้วก็เอาเก็บเข้าตู้เซฟ
เสียงถอนหายใจดังออกมาจนคนตัวสูงยิ้มอ่อน ตอนที่ดูร้านด้วยตัวเองลูกพีชสดใสกว่านี้มาก แต่เขาก็เข้าใจว่าเธอเบื่อกับความว่าง หากจะให้พนักงานออกแล้วทำเองทุกอย่างก็คงไม่ไหว
“หนาวไปหาข้าวกินกันไหม”
“ไม่ไป” ต้นหนาวตอบกลับทันทีแล้วเดินหนีไปนั่งหน้าร้าน
ลูกพีชกลอกตาไปมา มองออกว่าเพื่อนกำลังตีตัวออกห่าง เพราะเขาเคยทำแบบนี้มาแล้ว ชวนไปไหนก็ไม่ไป ขนาดไปใกล้ ๆ ก็ยังไม่ไปด้วย ตอนที่อยู่ที่ร้านก็ไปยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่เข้ามาอยู่ใก
