ไม่รู้ว่าพี่ค่ายคิดอะไรอยู่ถึงได้จ้างริวจิมาช่วยไทเกอร์เทรนเด็กในทีม ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่องเพราะทั้งสองเอาแต่จ้องหน้ากันราวกับเปิดศึก คือริวจิน่ะไม่อะไรเท่าไรแต่ไทเกอร์นี่หนักเลย แสดงออกถึงความไม่พอใจผ่านสีหน้าแววตาชัดเจน
ตอนนี้ไม่รู้ว่าพี่ล่าพาผู้หญิงคนนั้นไปไหน หายไปกันสักพักแล้ว อยากให้พี่ล่ารีบกลับมาหน่อยกลัวว่าไทเกอร์จะก่อเรื่องหรือว่าฉันควรโทรตามคลื่นดี หมกมุ่นกับความคิดไม่ตกอยู่นานผ่านไปพักใหญ่ไทเกอร์ก็เดินมา สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าใกล้จะหมดความอดทนเต็มที
“กลับกัน” มือหนาคว้ามาจับแขนฉันให้ยืนขึ้น
“เทรนเสร็จแล้วเหรอ”
“อืม ไม่ได้สอนอะไรมากเด็กพวกนั้นมันมีทักษะอยู่แล้ว”
ฉันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันมองร่างสูงของริวจิที่กำลังเดินมาทางนี้ เขาหยุดอยู่ตรงหน้ามองครู่หนึ่งก่อนจะพูด
“เรื่องกินข้าวเดี๋ยวริวนัดวันกับจ๋ายอีกทีนะ”
“ได้ ๆ ขับรถดี ๆ นะริว”
“ครับ”
ริวจิเดินแยกไปที่รถของตัวเอ
