ไทเกอร์ยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำกระทั่งฉันอ้วกเสร็จ พอเดินออกมาก็ถูกจ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ฉันพยายามหลบสายตาคู่นั้นเพื่อปกปิดพิรุธ ภาวนาในใจขอให้ยี่หวากลับเข้ามาในห้องสักที
“ป่วยทำไมไม่บอก” ถือว่าโชคดีที่อย่างน้อยเขาก็คิดแค่ว่าฉันป่วยไม่ได้คิดไปเป็นสิ่งที่กำลังกังวลกลัวถูกจับได้
“ถอนหายใจทำไม?”
“เปล่า” รีบส่ายหน้าปฏิเสธไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอกให้เขาเห็น
“แล้วกินยาหรือยัง”
“อย่ายุ่งได้ไหม”
“เป็นห่วง อย่าดื้อได้ไหมจ๋าย” ถ้าไทเกอร์ยังไม่ยอมไปฉันจะอ้วกอีกรอบแล้วนะ ทำยังไงถึงจะไล่เขาออกจากห้องได้สักที
ฉันพยายามใช้ความคิดหาวิธีต่าง ๆ นานา จนกระทั่งคิดออก จากนั้นก็รีบพูดขึ้น “ออกไป ถ้านายไม่ออกไปฉันจะไม่ยอมกินยา”
“อืม ไปก็ได้แต่ต้องกินยา เดี๋ยวฉันจะตามยี่หวามาช่วยดูว่าเธอกินจริงหรือเปล่า”
ไม่น่าเชื่อว่าการที่ขู่แบบนั้นสามารถทำให้ไทเกอร์ยอมถอยง่าย ๆ เขายอมแบบที
