ร่างบางเดินตามร่างสูงเข้ามาในบ้านของเขาอย่างคุ้นเคย เพราะว่าที่นี่เธอเข้าออกบ่อยเสียยิ่งกว่าบ้านของตัวเองอีก ตอนนี้แม่และปีเตอร์บินไปที่ต่างประเทศได้สัปดาห์กว่า ๆ แล้ว และ
ลูกสาวตัวดีก็ข้ามไปข้ามมาระหว่างบ้านตัวเองและบ้านของ
เลนิน
“เอ๋ นี่ทางไปห้องนอนไม่ใช่เหรอคะ?”
ระหว่างทางเห็นเลนินเดินไปอีกฝั่งของตัวบ้าน ทำให้เธอแปลกใจ เพราะคิดว่าเขาจะพาไปห้องนอน (ห้ามคิดลึก) เพราะเราเดินผ่านห้องนั่งเล่น กับห้องอ่านหนังสือมาแล้วต่างหากเลยถาม
“ก็ไม่ได้บอกจะไปห้องนอนสักหน่อย หรืออยากไป?”
เลนินหันกลับมาพลางยกมุมปาก สายตาของเขาที่ราบ-
เรียบเมื่อเอ่ยถึงห้องนอน กลับร้อนแรงขึ้นมาจนเธอขนลุกซู่
“ฮึ่ย ก็ถามไงเปอร์สงสัยนี่นา”
“ก็นึกว่าอยากจะไปห้องนอน ถ้าอยากก็ได้นะ…” เลนินสาวเท้าเข้ามาใกล้พลางเชยปลายคางของเปอร์เซียขึ้นมา
“ทะลึ่ง!”
เห็นเธอถลึงตามองเขาจึงหัวเราะ ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวให้เดินตามไปด้วยกัน
