โรงพยาบาลรักษ์ สาขากรุงเทพ
พงษ์สวัสดิ์นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในสภาพมีสายน้ำเกลือติดอยู่ตรงหลังมือ ตามเนื้อตัวมีแผลและรอยฟกช้ำเต็มไปหมด แต่ที่แย่สุดเห็นจะเป็นใบหน้าที่เคยหล่อเหลาออร่าพุ่ง ซึ่งมาบัดนี้กลับช้ำ ตาบวม หัวโน และปากแตกยับ แทบไม่เหลือเค้าความหล่อ พิษบาดแผลทำให้เขาไข้ขึ้นสูงในกลางดึก และหมดสติจนต้องหามตัวส่งโรงพยาบาล
“ครีม…ผมขอโทษ ขอโทษ ได้โปรดให้อภัยผม”
เสียงละเมอปลุกให้คนที่นั่งกอดอกเอนหลังอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียงได้สติ ธีรเดชลืมตา สลัดศีรษะขับไล่ความง่วงงุน แล้วลุกขึ้นเขย่าไหล่เรียกสติคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์เบาๆ
“ไอ้ป๋า ไอ้ป๋า ลืมตาสิวะ”
คุณชายหมอเขย่าตัวเรียกหลายครั้งคนที่ตกอยู่ในห้วงความฝันอันแสนเลวร้ายถึงได้สะดุ้งเฮือกหลุดจากภวังค์ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วมองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ
“กูมาอยู่ที่นี่ได้ไงวะไอ้คุณชาย”
“พ่อมึงบอกว่ามึงถูกพ่อของพี่ครีมเอาตัวไปสอบสวน จากนั้
