“คุณพ่อ ไปโรงพยาบาลตรวจดูสักหน่อยเถอะนะคะ”
นาวเอ่ยเสียงสั่นเครือขณะประคองกุมมือหนาของผู้เป็นพ่อไว้แน่น แววตาฉายความกังวลใจอย่างหนักอก
“ไม่เป็นไรหรอกลูก พ่อแค่พักผ่อนน้อย กลับไปพักที่บ้านสักหน่อยก็คงดีขึ้นเอง ไม่ต้องไปถึงโรงพยาบาลให้วุ่นวายหรอก” คุณธนัทฝืนยิ้มออกมาบางๆ พลางส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจนน่าใจหาย
“งั้นนาวไปส่งนะคะ”
นาวรีบเสนอตัวทันทีด้วยความกตัญญู ทว่าก่อนที่เธอจะได้ขยับกายไปเรียกคนขับรถ เสียงของตุลย์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
“ไปรถผมดีกว่านาว เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนคุณเอง”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของริชษาที่ยืนคอยจังหวะอยู่ข้างหลังก็รุกวาวขึ้นมาทันทีเธอคิดในใจว่านี่คือโอกาสทองที่จะได้ไปรถคันเดียวกันกับเขา
“ดีเลยค่ะคุณตุลย์ งั้นริชขอติดรถไปดูแลคุณพ่อด้วยคนนะคะ ริชษาเป็นห่วงคุณพ่อจะแย่แล้วค่ะ” ริชษาเสแสร้งพูดเสียงอ่อนเสียงหวานพลางขยับเข้
