ทันทีที่ก้าวขึ้นรถ เสียงล็อกประตูอัตโนมัติดัง ‘แกร็ก’ พร้อมกับที่ตุลย์กระชากรถออกตัวอย่างแรงจนนาวหลังกระแทกเบาะ
ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสัน มือหนาที่กำพวงมาลัยสั่นเทาจนขึ้นเส้นเลือดชัดเจน แววตาคมกริบจดจ้องเพียงถนนเบื้องหน้า ราวกับไม่อยากจะปรายตามอง ‘คนข้างกาย’ ให้เสียอารมณ์ไปมากกว่านี้
นาวเหลือบมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้ดูท่าจะโกรธเธอแล้วจริงๆ จนเธออยากจะเฉลยว่าพอลคือเพื่อนสาว แต่ทว่าความสนุกที่นานๆทีจะได้เห็นคนอย่างตุลย์เสียอาการ เธอเลยไม่คิดจะบอกออกไปง่ายๆ
“ตอนนาวไปอยู่อังกฤษใหม่ๆ ถ้าไม่ได้เจอกับพอล นาวคงเหงามากแน่ๆ”
บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูที่กำลังพุ่งทะยานไปบนถนนยิ่งทวีความมาคุขึ้นทันทีที่นาวเอ่ยประโยคนั้นออกมา
ตุลย์ยังคงเงียบ แต่ทว่าเขากลับเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นจนเข็มไมล์พุ่งสูง ลมหายใจเข้าออกของเขาหนักหน่วงราวกับพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ
“หึ! เหงามากเลยงั้นเหรอ?”
