“ฝากไว้ก่อนเถอะอีนาว! แกกับฉันคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว!”
ริชษาด่าทอไล่หลังในใจอย่างอาฆาต ใบหน้าที่เคยปั้นยิ้มหวานบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาคู่สวยสั่นระริกขณะจ้องมองท้ายรถในฝันที่ลับสายตาไป แรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นทำให้เธอเกือบหลงลืมกิริยาต่อหน้าผู้เป็นพ่อไปเสียสนิท
ทว่าด้วยความที่อยากรักษาภาพลักษณ์ลูกสาวผู้อ่อนหวานและช่างอ้อนเพื่อให้ได้รับความเอ็นดูเหมือนที่ผ่านมา ริชษาจึงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความเดือดดาลลงไปให้มิดที่สุด
เธอแสร้งยืนนิ่งสงบขณะที่คุณธนัทเดินตรงไปที่รถของท่าน ทว่าลับหลังเพียงเสี้ยววินาที ริชษาก็กลับมาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่เพียงลำพัง ความอับอายในครั้งนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังจนเกินจะเยียวยา มือเรียวสั่นเทาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาต่อสายหาที่พึ่งเดียวของเธอทันที
“ฮัลโหล...แม่คะ ริชษาไม่ยอม! อีนาวมันกลับมาครั้งนี้มันได้ดีเกินหน้าเกินตาริชษาไปมากเลย แม่ต้องช่วยริช
