บนเครื่องบินส่วนตัวที่กำลังทะยานอยู่เหนือม่านเมฆอันขาวโพลน บรรยากาศภายในห้องโดยสารสุดหรูเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่ม เสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงปลายนิ้วรัวลงบนหน้าจอแท็บเล็ตของคนสองคนที่นั่งประจันหน้ากัน
คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนแทบผูกโบ ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวเลขและรายชื่อบริษัทคู่สัญญาอย่างละเอียดถี่ถ้วน จนกระทั่งนาวสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในรายงานการจัดซื้อวัสดุ
“ตุลย์…เอ้ย บอสคะ ดูนี่ค่ะ”
นาวลืมตัวเผลอเรียกชื่อตุลย์ด้วยความสนิทสนมที่เคยชิน เพราะเมื่ออยู่ในเวลางานเธอจะให้เกียรติเขาในฐานะเจ้านาย ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามเป็นพัลวันเมื่อปะทะเข้ากับสายตาคมกริบที่เงยขึ้นมองอย่างมีความหมาย
“เรียก ‘ผัว’ ก็ได้นะ ฉันไม่ติด”
“ยังจะมาล้อเล่นอีก!”
นาวยู่หน้าแผดเสียงแหลมใส่คนตัวโตตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ในความกวนประสาทไม่เลือกเวลา ทั้งที่สถานการณ์ตอนนี้เข้าขั้นหน้าสิ่ว
