ณ โรงเรียนมัธยมหญิงล้วนชื่อดัง
บรรยากาศยามบ่ายที่ควรจะสงบเงียบกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดภายในห้องปกครองสีขาวสะอาดตา คุณครูมาเรียครูฝ่ายปกครองหน้าดุจ้องมองสามสาวที่นั่งเรียงแถวอยู่บนโซฟาหนังสีดำด้วยสายตาเอือมระอา
ขณะที่เด็กสาวทั้งสามกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ทว่าตรงกันข้าม พวกเธอกลับพยายามกลั้นเสียงหัวเราะคิกคักที่เล็ดลอดออกมาผ่านฝ่ามือเล็กๆ ราวกับว่าการมานั่งในห้องนี้เป็นเพียงการแวะพักดื่มน้ำหลังทำกิจกรรมยามว่าง
“ณารันดา กันต์ชนก นลินดา” ครูมาเรียเอ่ยชื่อจริงด้วยน้ำเสียงเข้ม “ครูถามจริงเถอะ ใครสั่งใครสอนให้พวกเธอเอาระเบิดควันมาเล่นในรงเรียน รู้ไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน”
“โถ่ครูมาเรียขาาา” ‘เนล่า’ (ลูกสาวเฮียติณณ์) เจ้ใหญ่สุดแสบ ในชุดนักเรียนที่ดูเนี้ยบแต่ความก๋ากั่นเกินร้อย เอ่ยเสียงอ้อนพลางขยับแว่นดำขึ้นคาดผม “พวกเราแค่ทดสอบสมรรถภาพของระบบเตือนภัยโรงเรียนเองค่ะคุณครู เห็นคุณครูบ่
