ผ่านมาอีกวัน เวลา 19.00 น. น้ำรินจำเป็นต้องกลับมาอยู่ในห้อง และใส่เชิ้ตขาว ตามที่เฮียกัณฑ์สั่งไว้
น้ำรินนั่งไขว่ห้างเหม่อบนโซฟา พลางเหลือบมองมือถือ
“ชิส์... ใครจะไปรอกัน ฉันก็แค่ติดนิสัยมองจอเฉย ๆ ย่ะ” เธอพึมพำออกมาเพราะรู้สึกไม่สบอารมณ์บางอย่างที่แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ตัว
พอนั่งรอจนเบื่อ และเวลาก็ล่วงเกิน 20.00 น. ตามที่นัดไว้ เฮียกัณฑ์ก็ยังไม่มา ทำให้น้ำรินเริ่มอยู่ไม่สุด
เธอเดินไปยังมุมห้องทำทีเหมือนจะเช็ดฝุ่น แต่ความจริง เธอกำลัง หาอะไรบางอย่าง ภายในห้อง
“มันต้องมีแน่ ๆ กล้องในห้องนี้”
น้ำรินเดินสำรวจ ไปทั่วทั้งซอกมุมผนัง ปีนขึ้นดูช่องแอร์ ใต้โต๊ะ ใต้เตียง แม้แต่ตู้เสื้อผ้าเธอก็เปิดดู จนเมื่อเธอเห็นกรอบรูปหนึ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกลางกระจกหน้าโซฟา ก็พบว่ามีจุดบางอย่างสะท้อนแสง เล็กมากเหมือนรูเข็ม
“เชี่ย!!! นี่มัน...เลนส์กล้องจิ๋ว ฉันว่าแล้วเฮียต้องคอยจับตาดูอยู่แน่ ๆ ตั้งแต่วันแรกเ
