บทที่ 21
คำมั่นสัญญา
จังหวะที่เธอหลับตาเคลิ้มคิดทบทวนสิ่งต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามา มือหนาสองข้างยื่นโอบร่างกายเธอแน่นจากด้านหลัง
“ยังสับสนอยู่เหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ก่อนจะโน้มตัวเชยคางบนไหล่บางของเธอ
“ไม่ได้สับสนหรอกค่ะ แค่รู้สึกทุกอย่างมันเร็วไปหมด รินแค่ตั้งรับไม่ทัน” น้ำรินเอียงคอมองคนเกยคาง “เฮียคิดเรื่องนี้มานานแล้วจริง ๆ เหรอคะ แล้วที่บอกว่าชอบรินมานานแล้ว หมายถึงตอนไหนคะ ตอนที่รินเป็นเด็กเสี่ยของเฮียเหรอ”
เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งยีหัวด้วยความรัก
“ไม่ใช่...เฮียชอบตั้งแต่สี่ปีที่แล้วน่ะ ตอนที่รินมาบ้านเฮียครั้งก่อนโน้น”
“แต่รินไม่เคยเจอเฮียนะคะ จะมาชอบได้ไง รินมาก็เจอแต่น้องหมาในสวนเท่านั้น จริงสิไม่เห็นน้องหมาเลย”
“โคล่าเหรอ มันเสียไปแล้วล่ะ นั่นหมาพี่เองและตอนนั้นจริง ๆ เฮียก็นั่งมองอยู่ใกล้ ๆ”
“ห๊า!!!”
น้ำรินนิ่งงั้น
“จริงเหรอคะ?” น้ำรินถามอย่างไม่เชื่อสา
