น้ำรินแต่งหน้าที่ดรอปลงให้มีสีสันขึ้นอีกนิด เธอไม่ใช่เด็กสาวธรรมดาที่ต้องหลบหนีอะไร ในเมื่อเขาทำเป็นไม่รู้จักกัน แล้วเธอจะแคร์เขาไปทำไมกัน นั่นคือสิ่งที่น้ำรินคิดตอนนี้
แต่แค่เพียงก้าวออกจากประตูห้องน้ำหญิง แรงกระชากมหาศาลก็ฉุดร่างเธอเข้าไปในมุมมืดของอีกฝั่งทันที
“อ...อื้อ” ร่างน้ำรินถูกตรึงกับผนัง ริมฝีปากหนาบดขยี้เข้ามาอย่างบ้าคลั่ง หนักแน่น รุนแรงจนแทบหายใจไม่ทัน เรียวลิ้นพยายามรุกล้ำเข้าไปจนเกิดเสียงเจ๊าะแจ๊ะ เมื่อเขาถอนริมฝีปากน้ำลายก็ยืดออกมาให้เห็นถึงความรุนแรงของจูบนี้
“รู้ไหม เฮียเกลียดที่ทำเป็นเหมือนไม่รู้จักเฮีย” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู พลางพ่นลมหายใจถี่ ๆ “โดยเฉพาะเวลามีคนอื่นมองเยอะแบบนั้น”
น้ำรินผลักอกเฮียกัณฑ์เบา ๆ แต่แรงแค่นั้นจะทำอะไรร่างแกร่งตรงหน้าได้
“ก็น้ำรินทำตามกฎเอกสารที่ให้มาไงคะ มันระบุไว้ชัดเจนว่า ถ้าเจอกันด้านนอก ห้ามทัก ห้ามทำเหมือนรู้จักกัน แล้ววันนี้เฮี
