เมษามองไปทั่วห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ที่มีเพียงโซฟา 1 ชุด โดยมาดามราเชลครองโซฟาหลักไปเรียบร้อยแล้ว เธอจึงหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาตัวข้าง ๆ
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องอยู่ครู่ใหญ่ เมษาก็เพียงนั่งสบตาอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ราเชลนั่งพิศมองเธอ ก่อนจะถอนหายใจเป็นระลอก
“เธอมีอะไรจะพูดก็พูดมา” ราเชลเปิดโอกาสให้สาวตรงหน้าพูด
“หนูทราบดีค่ะ ว่า มาดามต้องการลูกสะใภ้แบบไหน และหนูไม่เข้าเกณฑ์ของมาดามเลย” เมษาเลือกที่จะยอมรับตรง ๆ “หนูขอถามมาดามสักข้อได้ไหมคะ”
“ว่ามา”
“มาดามอยากเห็นอนาคตของคุณริชาร์ดเป็นแบบไหนหรือคะ”
“...”
เมื่อเห็นสาวสูงวัยกว่านิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด เมษาจึงกล่าวต่อ
“หนูอยากเห็นรอยยิ้มของคุณริชาร์ดค่ะ อยากให้เขามีความสุขในทุก ๆ วัน คนที่จะอยู่ข้างเขา อาจจะเป็นใครก็ได้ แต่ขอแค่ให้เขามีความสุข หนูก็พอใจแล้วค่ะ”
“ฉันอยากให้เขาได้สิ่งที่ดีที่สุด” เสียงราเชลตอบชัดเจน “และเธอก็ไม่ใช่
