"หึ... เตรียมการมาอย่างดีแล้วสินะ" ลิลลี่บอกออกมาอย่างแง่งอน
สวบบบบบ!!!
ในที่สุดเธอก็เสียรู้ไอ้ต้าวหมาเด็กอีกจนได้สินะ หลังจากหลีกเลี่ยงมาหลายวันแล้ว...
จากนั้นมาร์ตินก็พาลิลลี่แวะสำรวจทุกที่ที่เดินผ่าน ไม่ว่าจะเป็นโซฟา ข้างผนัง หรือแม้กระทั่งโต๊ะกินข้าวที่มีถ้วยมาม่าขึ้นอืดอย่างน่าสงสารอยู่บนนั้น
"อื้ออออ ป่วยอยู่หรือจริงเปล่าเนี่ย หื่นขนาดนี้" ลิลลี่ประท้วงออกมาเบา ๆ เมื่อทั้งคู่มานั่งกอดกันอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่
"ป่วยอยู่จริง ๆ ครับ ไม่เชื่อจับดูได้นะครับ ตัวตินยังร้อนอยู่เลย" พูดจบมาร์ตินก็จับมือเรียวสวย ให้มาจับที่หน้าท้องแกร่งของตนเอง แล้วค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปเรื่อย ๆ
"อ๊ะ" ลิลลี่ร้องตกใจ เมื่อมือสัมผัสไปโดนท่อนเอ็นแข็งร้อน
"เห็นมั้ยครับ มันยังร้อนอยู่เลย" มาร์ตินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและใบหน้าแสนเจ้าเล่ห์
"หยุดเลย นายป่วยอยู่นะ" ลิลลี่ได้ยินอย่างนั้น ก็ตอบกลับเสียงดัง
"การออกกำลัง
