บทที่ 12 คุยใหญ่คุยโต

“เฮ้ย...เป็นอะไรเนี่ย...ไม่ใช่ว่ากำลังจะตายหรอกนะ” ฉันโวยวายทันที เพราะดูเหมือนเลือดกำเดาเขาไหลจนเปื้อนเสื้อหมดแล้ว จนอีกคนต้องถอดเสื้อออกแล้วใช้เสื้อกดปิดจมูกตนเองแล้วนอนตาลอย ๆ ค้างอยู่ตรงเพดาน “ยัง...อากาศร้อนเดือดกำเดาไหล” “ไม่ใช่ว่าเป็นมะเร็งใกล้ตายแล้วปิดที่บ้านไว้หรอกนะ รีบกลับไปตายที่ห้องเลย ฉันกลัวผี” อีกคนไม่ตอบกลับฉันแถมยังมองค้อนตากลับอีกด้วย แต่ฉันได้แต่ขบขันในใจ ทั้งทำสีหน้าจริงจังและสนุกที่ได้แช่งเขาไปเรื่อย ๆ “นอนแป๊บนึงเดี๋ยวก็หาย” ฉันที่สงสารนิด ๆ เลยเดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำแข็งในช่องฟรีซออกมาห่อผ้าสะอาดแล้วยื่นให้เขา “อะ...เอาไปประคบไว้ เดี๋ยวคงดีขึ้น เสื้อ Gucci ตัวนั้นก็ตั้งแพงไม่ใช่หรือไง เปื้อนหมดพอดี” “ไม่เป็นไรแค่ซื้อใหม่” อีกคนตอบอย่างไม่เสียดาย แต่ฉันหมั่นไส้จริง ๆ ต่อให้รวยแล้วก็ควรให้เงินให้ถูกไหมวะ ฉันรู้อยู่ว่ารวยไม่เท่าเขา แต่ก็จัดว่าที่บ้านมีเงิน ยังไม่เคยคิดจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเลยสักนิด “รวยใหญ่” ฉันแซะ “นั่นก็ใหญ่” อีกคนตอบว่องไวราวกับอยากอวดของ แน่นอนเขาไม่ทำให้ผิดหวังเพราะไม่พ้นเรื่องต่ำกว่าสะดือ จึงส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยดับความมั่นของเขา “แค่เนี่ย...คุยใหญ่คุยโต” “ก็ไม่แค่นี้นะ...อันเท่านี้”เขายกแขนขึ้นเปรียบเทียบของตนเอง ฉันกลอกตามองบนเบื่อกับผู้ชายขี้อวด และส่วนใหญ่ก็ได้แค่อวดไม่เคยมีอะไรดี แม้จะเห็นของที่ทุกคนจัดว่าดีก็เถอะ ฉันรื้อพวกของแช่แข็งที่เป็นกับแกล้มมีไส้กรอกอีสานด้วย จึงแกะแล้วใส่หม้อทอดไร้น้ำมัน จากนั้นก็คิดว่าจะทำอะไรดีจนเมื่อเห็นว่ามีมันฝรั่งแช่แข็ง ใจอยากทอดก็จริงแต่กลัวน้ำมันกระเด็นเดี๋ยวมือพอง สิ่งที่เกลียดที่สุดคือการทำอาหาร เพราะนอกจากจะหาเรื่องเจ็บตัวแล้ว รสชาติยังห่วยอีกด้วยจนกระทั่งยืนถอนหายใจอยู่ชั่วครู่ กำลังจะตัดใจอยู่แล้วเชียวอีกคนเหมือนเลือดกำเดาจะหยุดไหลแล้วเดินตามมาสบทบในครัว “อยากกินเหรอ” อีกคนถาม ฉันส่ายหน้าก่อนจะเอ่ย “ไม่อยากทอดเดี๋ยวน้ำมันกระเด็นใส่” “ฮะ...แค่น้ำมันกระเด็นนี่นะ” “หึ...ไม่รู้อะไรซะแล้ว โมจิเนี่ยได้รับฉายาว่าครัวบรรลัย เข้าครัวเมื่อไหร่ ไม่มีดบาด น้ำร้อนลวก น้ำมันกระเด็น หรือไฟไหม้ ต้องมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้น อยู่บ้านห้องครัวคือเขตต้องห้าม” ฉันพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะตัวเองเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ฉันเลือดพ่อนี่ ไม่ใช่เลือดแม่แบบพี่ชายทั้งสองคนเสียเมื่อไหร่ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงคนด้านข้างที่เดินมาไม่ใส่เสื้อ อวดเนื้อหนังมังสาหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง ทำให้ฉันยื่นมือไปหยิกหน้าท้องเขา “โอ๊ย...เจ็บ...” คนพี่ทำสีหน้าบิดเบี้ยว “กลับไปห้องได้แล้ว มาแก้ผ้าโทง ๆ อยู่ได้” ฉันไล่เขา และก็อยากอยู่คนเดียวแม้ว่าจะรู้สึกเหงานิด ๆ ก็เถอะ “ทีโมจิยังใส่แค่นี้ได้เลย พี่ไม่ใส่คงไม่เป็นอะไร” ฉันหรี่ตามองคนที่มีแผนชั่ว ก่อนจะถอนหายใจ “ออกไป...กลับห้องไปได้แล้ว” “ไม่ไป...เหงา...จะอยู่นี่แหละ วันนี้จ่ายเงินไปตั้งสองหมื่นค่าเหล้าค่าไวน์ ต้องได้กินบ้างสิ” เสื้อตัวละสี่หมื่นไม่เสียดาย แต่เสียดายค่าเหล้าแค่สองหมื่นเนี่ยนะ นี่เขาเอาตรรกะอะไรคิดวะ ส่วนฉันที่กำลังหาคำด่าเขาอยู่ อีกคนก็หยิบกระทะตั้งบนเตาจากนั้นก็เทน้ำมันเปิดไฟแล้วก็รอน้ำมันเดือด อีกมือหยิบตะหลิวอย่างคล่องแคล่วเสียจนฉันอึ้ง “ทำอาหารเป็นเหรอ” ฉันหลบออกจากครัวแล้วไปยืนถามอยู่ข้างหลัง “พูดแล้วจะหาว่าคุย นอกจากเรื่องบนเตียงที่เก่งมากแล้ว อย่างอื่นก็เก่งไม่แพ้กัน” เนี่ยเขาเรียกว่าคุย ปกติเห็นว่าเขานิ่ง ๆ เงียบ ๆ พอรู้จักแล้วก็เป็นคนพูดมากคนหนึ่งเหมือนกัน แถมขี้อวดอีกด้วย ถึงฉันไม่สนิทกับกลุ่มพี่เขา แต่ก็เห็นจากที่ไกล ๆ แล้วเขาดึงหน้าตึงตลอด ฉันยืนหลบให้ห่างจากรัศมีน้ำมันกระเด็นตรงหลังไอแลนด์ครัวเมื่อเขาเทมันฝรั่งลงกระทะ แล้วก็เห็นว่าเขาหยิบผ้ากันเปื้อนรูปไข่ดาวตรงหน้าอกมาใส่ พลันรู้สึกขบขันแต่อีกคนหันมามองยิ้มให้ฉันอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองตาพร่าไปชั่วขณะ หล่อ...คำนี้ผุดขึ้นในหัว ที่จริงตอนไม่พูดยิ้มแบบนี้ก็ดูหล่อดีนะ เสียอย่างเดียวปากเสียฉิบหาย “...มองขนาดนั้นระวังจะหลงนะครับ” “คงยาก” “ยาก ๆ อย่างนี้พี่ชอบนะครับ” นั่นไงชมอยู่ในใจไม่ได้เลย อย่าหวังจะได้รับคำชมจากปากฉันอีก แล้วฉันก็เลิกสนใจเขาหันไปหยิบจานใส่ขิงดองที่แถมมากับไส้กรอกอีสานที่อยู่ในหม้อทอด แม้ว่าอีกคนจะรู้ว่าฉันหลบสายตาเขาก็เถอะ ก็ไม่ชอบสายตาคู่นั้นเลย มันมองแล้วใจสั่นนี่นา “ถามได้ปะ ว่าทำไมถึงชอบไอ้สกายขนาดนั้น” “สนิทกับเขาเหรอถึงเรียกไอ้” ฉันไม่ตอบแต่เลือกจะถามกลับด้วยคำถามกวนส้นตีนเหมือนเคย “ก็ไม่ได้อยากสนิทหรอกกับแฟนเก่าของแฟนเรา” เดี๋ยว...แฟนเรา...อะไรคือแฟนเรา “อย่าอินได้ปะ ก็แค่แสดงละครสั้น ๆ” อีกคนถือตะหลิวคนไปมาในกระทะไหวไหล่นิด ๆ คล้ายกับไม่ได้สนใจคำพูดของฉัน แต่ช่างเถอะฉันควรโฟกัสที่คำถามเขาว่าทำไมถึงชอบพี่สกายก็แล้วกัน “ก็เขาหล่อ” “แค่หล่ออะนะ...ก็ชอบเลย” “แล้วทำไมเราจะชอบคนหล่อไม่ได้” ฉันเถียงสู้ ไม่หล่อแล้วจะชอบทำไมวะ ทีเขายังชอบคนสวย “ถ้ามีดีแค่หล่อก็ไม่ควรชอบปะวะ คนหล่อเยอะแยะ ที่ยืนอยู่นี่ก็หล่อ” “ชงเข้มเข้าตัวเองตลอด...เปิดร้านกาแฟไหม” “มาเป็นหุ้นส่วนไหมล่ะ ถ้าเป็นจะเปิด” “นี่เรียนโยธาค้า...นอกจากผสมปูน ตอกเสาเข็ม อ่านแบบ เขียนแบบ ก็ไม่ใกล้คำว่าร้านกาแฟเลยนะ” “ไม่ได้ให้มาบดกาแฟสักหน่อย ให้มาเป็นหุ้นส่วน...เข้าใจปะเนี่ย” ไอ้พี่ปุณณ์หัวเสียกับฉันที่ร่ายยาวแต่ไม่ได้เข้าเรื่องสักที “หุ้นส่วนร้านกาแฟเนี่ยนะ” “ไม่ใช่หุ้นส่วนชีวิต” เขาหยอดพร้อมขยิบตาส่งวิ้งมาแต่ทำให้ฉันรู้สึกว่าสายตานั้นมันทำให้หัวใจสาวโสดเต้นรัวได้ แม้จะรู้ว่าเขาแค่หยอกเล่นก็เถอะ ร้ายมาก! “หยอดเก่งเป็นขนมครกเลย ไม่ต้องเปิดหรอกร้านกาแฟ ไปเปิดร้านขนมครอกเถอะ” ฉันว่าจบหม้อทอดไร้น้ำมันก็เตือนว่าของในเครื่องเอาออกได้แล้ว ฉันเลยพยักหน้าให้เขาหยิบให้หน่อย “ไม่หยิบเองล่ะ” นั่นเกี่ยงฉันอีก “ก็หยิบให้หน่อยมันร้อนเดี๋ยวลวกมือ” “ใช้เป็นผัวเลยนะ...แม่งไม่เอาทำผัวเลยล่ะ” นั่นบ่นอีกอยากกินเหล้าด้วย แต่ไม่ช่วยทำมันน่าไล่กลับห้องจริง ๆ “ก็กำลังหาใหม่อยู่เนี่ย ไม่ต้องย้ำมากหรอก” ฉันยู่ปากใส่อีกคนที่หันหลังให้ พูดถึงเรื่องผัวอายุยี่สิบยังไม่ได้กินเลย ก็แห้งมาก แห้งจนท้อว่าเอากับใครสักคนให้ได้รู้ไปเลยดีไหม ไม่ต้องรอรักแท้บ้าบออะไรนี่หรอก “ยืนอยู่นี่...ตาบอดหรือไงวะ” ฉันที่ก้มไปหยิบจานกับช้อนในชั้นวางของด้านหลังมาเพิ่มจึงไม่ได้ยินว่าอีกคนพูดอะไรงึมงำคนเดียวจนต้องถาม “ฮะ...ว่าอะไรนะเมื่อกี้” “เปล๊า...” เสียงสูงแบบนี้เชื่อถือไม่ได้ เมื่อกี้ต้องนินทาอะไรฉันอยู่แน่ ๆ “ถามจริง...มีแฟนมาเยอะเนี่ยเคยนอนกับใครบ้างปะ” แหม...สายเผือกเหมือนกันนะเนี่ย เห็นหน้าตาแบบนี้อยากรู้เรื่องของฉันไปอีก “เห็นอย่างนี้โมจิก็ไม่ได้ง่ายนะพี่ หากไม่คลิกกันก็แยกย้าย” “อื้ม...ยังซิง” “ก็ไม่อยากซิงหรอก แต่อยากเก็บสะโพกไว้โยกกับคนที่ใช่อ่ะ” ฉันว่าพลางหยิบจานที่ใส่ไส้กรอกอีสานเดินไปวางหน้าทีวี ส่วนอีกคนที่ทอดเฟรนฟรายเสร็จแล้วก็เดินตามมา จนกระทั่งฉันที่ได้ยินเสียงบางอย่างอีกแล้ว “แม่งเอ้ย...กูว่าอยู่กับกูซิงไม่นานหรอก น่าเอาฉิบหาย” ฉันขมวดคิ้วกับเสียงที่เขาพูดอ้อมแอ้มกับตัวเองอีกแล้วจนต้องถาม “ว่าอะไรนะ...เมื่อกี้ไม่ได้ยิน” “อ๋อ...บอกว่าแม่งไม่ชอบกินขิงเลย ไม่น่าเอามาเลยเหม็นฉิบหาย”