เนื่องจากการวางแผนออกไปกินบะหมี่ตอนกลางคืนถูกจับได้ ดังนั้นพวกเราต้องเดินกันไปทั้งหมดเก้าคนเพื่อจะไปกินบะหมี่ด้วยการพลีชีพของฉัน
‘โมจิไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เย็นเลยนะ ถ้าไม่ให้ไปกินบะหมี่คงนอนปวดท้องทรมานทั้งคืน’ พูดพร้อมบีบน้ำตาโดยที่คนใจอ่อนที่สุดอย่างพี่ปุณณ์แทบจะอุ้มไปด้วยซ้ำ
ส่วนพี่ชายห่วงไม่เข้าเรื่อง
“มันมืดแล้วอยากกินทำไมไม่บอกตั้งแต่หัวค่ำ”
“ร้านเปิดดึก”
“รู้ได้ไง”
“พ่อค้าบอก”
แล้วหวยออกที่ไอ้พี่ยอดจะให้วิ่งไปซื้อให้ ไม่ให้ไปเอง ชาวบ้านที่นี่เป็นยังไงก็ไม่รู้จักคุ้นเคย และสาว ๆ เดินไปจะเกิดอันตรายแต่ว่า...
‘บะหมี่ก็ต้องกินร้อน ๆ สิ...ไม่ร้อนจะอร่อยได้ยังไงถ้าพวกพี่ปอดแหกกัน ไปกับพี่ปุณณ์และพี่เมฆก็ได้’
และนั่นคือที่มาของคำว่าฆ่าได้หยามไม่ได้ ซึ่งก็ช่วยไม่ได้ที่ไอ้พี่ชายทั้งหลายจะตามมา
เดินมาได้ประมาณสิบห้านาทีเห็นร้านบะหมี่มาตั้งเกือบจะเสร็จแล้ว แต่ที่ฉันต้องตกตะลึงก็ค
