บทที่ 23 หงุดหงิดงุ่นง่าน

ปุณณ์ Talk🐯🐯🐯 เมื่อเข้าห้องผมก็นั่งหงุดหงิดจากนั้นอีกคนที่เป็นน้องชายเสือกทำตัวเหมือนพ่อที่มีอาชีพสอบสวนผู้ร้าย ทั้งยังทำเหมือนผมอายุสิบขวบ “มึงนี่ยังไง” “อะไร” ผมถอนหายใจเบื่อ ๆ “น้องโมจิ” ทำเสียงกดดันได้เหี้ยมาก มันเป็นน้องนะเผื่อว่าจะลืมว่าผมเนี่ยเป็นพี่ เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนไหมครับ “มึงดูปากด้วย...กัดกูเก่งฉิบหาย กูก็แค่จะเข้าไปเอาของ วันนั้นกลับด้วยกันแล้วแวะซื้อของลืมเอาออกมาด้วย” “อะไร” “ถุงยาง” “ไอ้สัด” นั่นมันด่าผม “เออกูรู้ว่ากูเป็นเสือไง ทำอะไรก็ต้องป้องกันไงเหยื่อกูแต่ละคนมึงก็เห็น” “เหี้ยมากกว่า” “มึงครับเหี้ยน่ะ ให้กูพูดไหม” เพราะว่ามันก็มีแผลเลยทำได้แค่เงียบ ผมพูดแล้วก็พ่นลมหายใจเบื่อ ๆ ก่อนจะบ่นไม่ให้มันจับได้เรื่องของผมกับน้องที่ยังคาราคาซังและตอนนี้ผมก็อารมณ์ค้างคา ถึงแม้ว่าเรียกใครสักคนมาระบายได้แต่ผมรู้สึกไม่อยากทำอย่างนั้นกับใครนอกจากโมจิ ใครว่าผมเ