บทที่ 30 คิดถึงแค่ไหนก็เอาแค่นั้น

1686 คำ

‘เอาแน่’...คำพูดของเขามันก้องในหัวไม่หยุดเลย แววตาคมปราบมองฉันเหมือนต้องการขย้ำ ผิดจากคำพูดออดอ้อนขอนอนด้วยอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของทั้งเขาและฉันเปลือยเปล่า เผยผิวขาวเนียนนุ่มราวกับชีวิตนี้ไม่เคยโดนแดดเลย แต่ทว่าฉันที่ดูแลผิวอย่างดียังอดหลงใหลผิวเขาไม่ได้เลย ทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ ๆ โมจิกลืนน้ำลายราวกับคนคอแห้งเต็มที เมื่อปลายยอดถันของฉันกำลังโดนจู่โจม บดขยี้แล้วก็ดูดดึงอย่างมูมมาม เหมือนคนกำลังหิวทั้งที่เมื่อเย็นเขากินไปเยอะมาก “อ๊ะ...อย่าทำเป็นรอยนะ” ฉันบอกเขาเพราะเขาทั้งขบเม้มที่สองเต้าสลับกับเนินอก และเสื้อผ้าของฉันแต่ละตัวเปิดไปถึงไหนต่อไหน “ไม่ไหวแล้วนะหนู...พี่โคตรเ****นเลย...ไม่ได้ปล่อยมาหลายวัน” “....” เขาไม่ได้ปล่อยมาหลายวันเพื่อรอฉันงั้นเหรอ ไม่น่าเชื่อเลยสักนิด แต่ทว่าฉันกลับเชื่อเสียอย่างนั้น ยิ่งคำพูดหยาบโลนขณะที่กำลังทำกันมันชวนเขินอายก็จริงนะ แต่ก็ปลุกเร้าอารมณ์ราค

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม