“น้องโมจิ...ทำไมไม่กลับบ้านครับ”
แม้ว่าพี่สกายจะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ทว่าไอ้พี่เทมมันก็มาด้วยแถมยังสาระแนถามเรื่องที่ก็รู้อยู่แล้ว
“ใช่แม่รอกินข้าวชะเง้อมองแต่หน้าบ้าน”
“ยุ่ง” ฉันว่าพลางหยิบแก้วเหล้าของใครก็ไม่รู้ที่วางบนโต๊ะมาจิบ
“อ๋อ...คือจะหมายความว่าพี่ชายมึงเสือกว่างั้น”
ไอ้พี่ไมล์สมันเป็นวุ่นแปลภาษาได้ตรงใจจริง ๆ จะว่างั้นก็ไม่ผิดนักหรอก แต่นี่เป็นน้องไงพูดได้ที่ไหน
“นี่พี่...พี่น้องเขาจะคุยกันครับ” ไอ้พี่เทมกวนตีนพี่ไมล์สอีกแล้ว แม้ว่ายกนี้พี่ไมล์สจะเริ่มก่อนก็เถอะ
“อ้าว...ไอ้นี่...เดี๋ยวปั๊ด!” ฉันเห็นพี่ไมล์สกำลังก่อหวอดแล้วก็เบื่อนิดหน่อย ไอ้พี่เทมก็ด้วยวุ่นวายจริง ๆ พ่อกับแม่ยังไม่ยุ่งขนาดนี้เลยปะ
“กลับไปเถอะ” ฉันบอกสั้น ๆ ไม่มองหน้าใครทั้งนั้น บอกแล้วว่าอย่าให้โกรธ หน้าก็ไม่อยากมอง
“แม่ให้มาตาม” ยกแม่มาขู่เฉย
“อ้างได้ปัญญาอ่อนฉิบหาย ไปเรียนมาใหม่ไอ้สัด แม่มึงน่ะม
