ฉันเดินมาถึงเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังยิ้มให้พี่ปุณณ์อยู่ก็เดินเข้าไปทันที จากนั้นเห็นรอยยิ้มพี่ปุณณ์ที่ส่งกลับไปมันทำให้หงุดหงิดจนอยากร้องไห้
หากว่าพี่ปุณณ์ไม่ได้ยิ้มตอบเธอก็ยังพอทน แต่นี่แบบไม่ทน สุดท้ายฉันตัดสินใจหันกลับไปหยิบกระเป๋าจากนั้นเดินออกไปอีกทางที่สามารถทะลุไปยังหน้าตึกคณะได้
“อีโมจิเดี๋ยว...ไม่แดกแล้วเหรอผัดกะเพราน่ะ” นังป๊อปตะโกนเรียกฉัน
“ไม่แดกข้าวแล้ววันนี้จะกินเหล้า!”
ฉันตะโกนกลับและไม่สนใจด้วยว่าใครจะเรียก ดีที่วันนี้สอบวันสุดท้าย ไม่งั้นหงุดหงิดฉิบหายเลยเมื่อเดินมาด้านหน้าตึกคณะมีแท็กซี่มาส่งนักศึกษาคนหนึ่งพอดี ฉันก็เลยขึ้นต่อ แม้ว่าจะมีคนวิ่งตามมาก็เถอะ
“ไปไหนล่ะหนู”
นั่นสิ...ไปไหนล่ะ รถก็ทิ้งไว้ที่อู่พี่ไมล์มก็ต้องกลับไปเอารถที่นั่นก่อนสินะ
“ไปอู่ซ่อมรถมิดไมล์สค่ะ”
แท็กซี่เปิดจีพีเอสทันทีหลังจากจอดติดไฟแดงตรงเลยมาจากหน้าตึกคณะ ฉันถอนหายใจพลันคิดถึงเรื่องราวต่
