เช้าวันต่อมาหลังจากที่แผ่นดินออกจากโรงพยาบาล ลิลลี่ก็มาเยี่ยมถึงบ้าน สร้างความไม่พอใจให้กับปราลีเป็นอย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“ดินคะ ลี่มาเยี่ยม”
เธอตรงเข้ากอดเขาซึ่งกำลังเดินลงมาร่วมโต๊ะอาหารมื้อเช้า โดยมีลูกสาวเจ้าของบ้านเดินตามมาไม่ห่าง
“ลี่ ผมเจ็บแขน”
มือซ้ายที่ว่างดันร่างบอบบางออกห่าง พร้อมลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อมองสบตากับปราลีที่ตอนนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับอีกต่อไปแล้ว
“อุ๊ย ลี่ขอโทษค่ะ ดีใจมากไปหน่อยที่ได้เจอดิน กลับมาจากภูเก็ตลี่ก็โดนที่บ้านบังคับให้ไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัด นี่ก็เพิ่งกลับมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อคืนเอง เลยรีบมาหาดินเลยค่ะ”
“ขอบคุณมากนะครับลี่ แต่ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ลี่ไม่ต้องมาเยี่ยมก็ได้ ผมเกรงใจคุณท่าน ที่นี่ไม่ใช่บ้านของผม”
ลิลลี่เหลือบมองลูกสาวเจ้าของบ้านเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบไปเห็นเจ้าของบ้านตัวจริงเดินลงมาพร้อมกันทั้งห้าคน จึงรีบพนมมือไหว้และกล่าวทักทาย
“สวัสด
