หนุ่มสาวตัวเปียกชุ่มเดินจับมือกันเข้าไปในโรงแรมหรูที่เป็นกิจการของตระกูล ก่อนคนตัวบางจะชะงักเท้าแล้วสะบัดมือใหญ่ออกเมื่อตรงหน้ามีญาติผู้พี่ของตนยืนอยู่
“พี่ปั้น”
ปัณจธร มองน้องสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเหลือบมองผู้ชายที่ยืนอยู่เคียงข้างซึ่งยกมือไหว้ทักทายเขาอย่างที่เคยทำ
“สวัสดีครับ คุณปั้น”
“สวัสดีดิน พี่หยาโทรบอกพี่ว่าเราสองคนมาให้ปากคำแล้วพักผ่อนที่นี่ พี่เลยมาดูเสียหน่อย”
ท่าทีกระอักกระอ่วนของหนุ่มสาวทำเอาปัณจธรหรี่ตามอง วันงานเลี้ยงต้อนรับแผ่นดินกลับประเทศไทย ยัยน้องสาวตัวร้ายของเขายังตั้งแง่แยกเขี้ยวใส่เด็กในบ้านอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงเดินจับมือกันได้
“ไม่เห็นต้องเสียเวลางานมาดูปายเลย ปายโตแล้วนะคะ ไปไหนมาไหนเองได้หรอกน่า”
“เพราะแกโตแล้วไง พี่ยิ่งต้องห่วง นี่ไปไหนกันมา”
ที่จริงก็ไม่น่าจะต้องถาม เสื้อผ้าเปียกโชกคงไม่พ้นไปเล่นน้ำทะเลกันมาแน่นอน
“เล่นน้ำค่ะ”
“ดิน นายก็เล่นน้ำกับย
