แผ่นดินเดินวนไปวนมาในห้องรับแขก กดโทรศัพท์หาเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ยกมือขึ้นลูบใบหน้า เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
ในขณะที่เขาทิ้งแผ่นหลังพิงพนักโซฟา แหงนหน้าขึ้น ใช้มือกดหัวตาไม่ให้น้ำใส ๆ ไหลออกมาประจานความอ่อนแออีกหน ก็ต้องสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ ที่นั่งข้างกายก็ยุบยวบ
“ไง ตามหายัยปายไม่เจอเหรอ”
ปารเมศที่เพิ่งกลับจากคอนโดมิเนียมของคนรักเดินเข้ามานั่งตบบ่าผู้ชายที่เขารักเหมือนน้อง ท่าทีอิดโรยนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมอนั่นกำลังประสบปัญหาอะไรอยู่
“คุณปายปิดเครื่องครับ ผมไปตามหาที่คอนโดก็ไม่เจอ โทรหาทั้งคุณโรสและคุณนุช ไม่มีใครรู้เลยว่าคุณปายไปไหน”
คนเป็นพี่ย่นคิ้ว คนอย่างปราลีจะมีสถานที่ให้ไปสักกี่ที่กันเชียว ถ้าไม่ไปหาเพื่อนแล้วพากันออกไปกินเหล้า ก็ไม่มีทางออกไปนั่งกินคนเดียวแน่
“หรือยัยปายมันจะไปหานายภาสจริง ๆ”
แผ่นดินหันขวับ แววตาเต็
