“ละ ลงไปสิ”
มือเล็กดันอกแกร่งให้ออกห่างด้วยท่าทีกระดากอาย นึกอยากจิกจึ้งศีรษะตนเองที่กลายร่างเป็นสาวร้อนรัก เสนอตัวให้เขาเชยชมเสียได้
ความต้องการเบื้องต่ำมันน่ากลัวเสียจริง มันสามารถทำให้คนเราไร้ยางอายและไม่เป็นตัวของตัวเองได้ขนาดนี้เชียวหรือ
“คุณปาย คือผม...”
แม้จะอยากอธิบายแต่ลำคอมันตีบตันไปหมด เขาผิดเองที่ปล่อยให้ตัณหาครอบงำจิตใจจนไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี ทำเรื่องอกตัญญูลงไปอีกแล้ว
“ไม่ต้องพูด”
เมื่อเขายอมขยับลงจากตัวเธอ จึงตวัดชุดนอนลงแล้ววิ่งเข้าห้องนอนของตนเองอย่างรวดเร็ว แผ่นดินวิ่งตามเธอมาติด ๆ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเสียงล็อกประตูดังลั่นใส่หน้า
“คุณปาย คุณปายครับ”
เขาเคาะประตูเรียก แต่กลับเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีการเปิดประตูให้ ไม่มีแม้แต่เสียงด่าทออย่างที่ควรจะเป็น
“คุณปาย เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ คุณปาย”
เจ้าของชื่อทิ้งแผ่นหลังพิงบานประตู ยกมือขึ้นกุมหน้าอกในตำแหน
