ดวงตากลมจ้องเลขานุการหนุ่มที่กำลังพิมพ์งาน แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อโทรศัพท์บนโต๊ะของเธอดังขึ้นทำลายความเงียบ
ท่านรองประธานสาวสวยกระแอมเรียกสติแล้วกดรับสายโดยที่ไม่ยกหูโทรศัพท์เพราะคิดว่าเรื่องที่เลขานุการหน้าห้องโทรเข้ามาแจ้งไม่ใช่ความลับ บางเรื่องเธออาจต้องบอกให้เขาฟังอีกครั้งด้วยซ้ำ จึงตั้งใจให้เขาได้ยินพร้อมกันเลย
“คุณปายคะ มีแขกมาขอพบค่ะ ไม่ได้นัดไว้”
“เขาบอกหรือเปล่าว่าชื่ออะไร”
“คุณมาวินค่ะ”
กรามแกร่งขบแน่นเมื่อได้ยินชื่อที่ดังออกมาจากโทรศัพท์เครื่องนั้น เขาถอนหายใจยาวเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจให้กลับมาเป็นปกติ แต่ก็ทำได้ยากเย็นเต็มที
“ให้เข้ามาได้”
เพียงครู่เดียวชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวยที่เพียรพยายามจีบเธอก็เข้ามาในห้อง เขาเดินตรงดิ่งมาสวมกอดเธอแนบอกทันที
“ปายครับ ผมคิดถึงคุณ”
ปราลีตกใจยืนตัวแข็ง ดวงตากลมเหลือบมองคนของตนก็เห็นว่าเขามองเธออยู่แล้วด้วยแววตาเฉยเมยไร้ความ
