“โอ๊ะโอ๋...นี่เหรอคำทักทายของคนเคยรักกัน” แทนที่จะเคืองขุ่นกับวาจาที่อีกฝ่ายก่นด่าพ่อเจ้าประคุณกลับลอยหน้ายิ้มยั่ว แล้วเอ่ยอย่างยียวนจนน่าหมั่นไส้
“ฉันไม่เคยรักคนสารเลวอย่างคุณ เอาลูกฉันคืนมา!” บุปผาสวรรค์สวนกลับเสียงขึ้นจมูก ยิ่งอีกฝ่ายทำท่าประวิงเวลาเหมือนจะเล่นเจ้าล่อเอาเถิดเธอก็ยิ่งร้อนใจ
ไอ้คนบ้า! ไปขโมยลูกเธอมาแล้วยังมาลอยหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก มันน่านัก!
ก่อนที่สงครามประสาทจะทวีความรุนแรงขึ้นเสียงเหมือนร้องไห้ก็ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งประตูบานใหญ่ถูกแง้มเอาไว้ คุณแม่ยังสาวหูผึ่ง ก่อนจะวิ่งแจ้นไปยังที่มาของเสียง
แล้วเธอก็ถึงกับน้ำตาซึมเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ลูกสาวละเมอออกมา ถึงแม้มันจะดังเพียงแผ่วเบาแต่แสนชัดเจนในความรู้สึกและโคตรกระแทกใจคนฟัง
“ป้อจ๋า…”
คนเป็นแม่ถึงกับพูดไม่ออก เพราะรู้ดีว่าลูกสาวโหยหาพ่อมาโดยตลอด และที่ละเมอออกมาแบบนั้นก็คงจะเป็นเพราะ
