[TIW TALK]
“วันนี้นอนนี่นะ ไม่ต้องกลับไปนอนบ้าน” นาฟมันพูดกับผม ออกคำสั่งนึกว่าเมีย
“ยุ่ง” ผมพูดก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม การเอาแอลกอฮอล์ใส่ร่างกายมันทำให้ผมเลิกคิดฟุ้งซ่าน (รึเปล่า)
ตอนนี้ผมอยู่ผับของไอ้นาฟ นั่งดื่มอยู่ในห้องวีไอพีเพียงคนเดียว ไม่สิ มีไอ้นาฟด้วย
“เป็นห่วงมั้ยเฮีย ขาก็ยังไม่หาย กินเหล้าเข้าไปเยอะ ๆ แบบนี้เมื่อไหร่จะหายวะ” ก็เห็นมันบ่นแบบนี้ทุกวัน ตั้งแต่ที่ผมออกจากโรงพยาบาล
“มึงปล่อยให้เมียกูหายไปได้ไง ทำไมไม่ห้าม ทำไมไม่ปลุกกูให้ตื่น กูจะได้มาห้ามเองถ้ามึงไม่มีปัญญา กูสอนให้มึงโง่เหรอไอ้นาฟ” ผมพาดพิงหรือเรียกง่าย ๆ ก็คือพาล พาลไปหมดทุกคนครับในเวลานี้
“ไปนอนดีกว่าเฮีย”
“มึงพูดมาก กูกลับบ้านดีกว่า” ผมลุกขึ้นยืนด้วยการใช้ไม้เท้าพยุงตัวเอง ขานี่เมื่อไหร่จะหายก็ไม่รู้
“บอกว่าให้นอนนี่”
“ไม่ เผื่อวิวกลับมา เผื่อไอ้เรียวมันเอาวิวมาคืน”
“มันสองเดือนแล้วเฮีย เฮียมึงควรเลิกเมา
