" พอแล้ว" ผมจับให้เธอหยุด เดี๋ยวได้ปากช้ำกันพอดี
"หายโกรธแล้ว" เอียงหน้าถาม
"วันหลังถ้าเจ็บก็บอก รู้จักห่วงร่างกายตัวเองบ้าง ไม่ใช่ห่วงแต่เที่ยว"
"ตอนนั้นมันไม่เจ็บจริงๆ นะ"
"แล้วขอดูทำไมถึงไม่ให้ดู"
"...หนูขอโทษ" เธอก้มหน้าสำนึกผิด อันนี้ไม่รู้ว่าแสดงหรือรู้สึกผิดจริงๆ
"หิวข้าวยัง" ผมถามยัยเด็กดื้อที่นั่งทำหน้าหงอย ตั้งแต่เช้าได้กินแค่แซนด์วิชบนรถ ที่น้าจันเตรียมไว้ให้แค่นั้น
"กินสตรอว์เบอร์รี^^" เธอรีบลงจากเตียง วิ่งไปหยิบถุงสตรอว์เบอร์รีไปล้าง นั่นไงว่าแล้วไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆ สินะ
ไม่นานเธอก็เดินกลับเข้ามาพร้อมสตรอว์เบอร์รีจานใหญ่
"หนูให้กินก่อน" เธอยื่นสตรอว์เบอร์รีจ่อปากป้อน
ผมมองเธอนิ่งแต่ก็ยอมอ้าปากรับ
"อร่อยใช่มั้ย^^ หวานมากเลยเนอะ^^"
"ไหนว่าให้กินก่อน แล้วรู้ได้ไงว่าหวาน" เหอะ! หลอกผมอีกแล้วสินะ
"แหะๆ ชิมก่อนนิดหน่อย" เธอยิ้มแห้ง หยิบสตรอว์เบอร์รีเข้าปากตัวเอง
"ชอบโ
