ไม่นานพวกเราก็มาถึงออฟฟิศกลางไร่ ไม่รู้ว่าบ้านหรือออฟฟิศอันไหนอยู่กึ่งกลางไร่มากกว่ากัน แต่ทั้งสองล้อมรอบไปด้วยไร่องุ่นสุดลูกหูลูกตา รอบๆ ก็เป็นภูเขาอีก มองยังไงก็ไม่เบื่อจริงๆ
"ลงได้มั้ย" ผู้ชายหน้าหล่อเดินมาเปิดประตูรถให้ฉัน ที่เอาแต่มองไปรอบๆ
"ได้ค่ะ" ฉันลงรถอย่างทุลักทุเล แต่ในมือถือกล่องข้าวแน่น พอลงจากรถได้ ก็ไม่ลืมก้มหัวกล่าวขอบคุณพี่เขา "ขอบคุณมากนะคะ"
ฉันเดินกะเผลกเปิดประตูเข้าไปในออฟฟิศ ทุกคนที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะตัวเอง ต่างหันมามองฉันเป็นตาเดียว
"มาหาพ่อเลี้ยงค่ะ" ฉันบอกเสียงเบา
"สวัสดีค่ะคุณไผ่ พ่อเลี้ยงรออยู่ในห้องค่ะ" ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นพลางมองไปด้านหลังฉัน ฉันหันไปมองตาม ก็เห็นผู้ชายที่ช่วยฉันเมื่อครู่
คุณไผ่งั้นเหรอคุ้นจัง อ๋อ! ที่เคยได้ยินน้าจันพูดใช่มั้ยนะ น้าจันเคยบอกว่าเขาเป็นผู้จัดการไร่
"ห้องพ่อเลี้ยงอยู่ชั้นสอง ขวามือ" ผู้ชายที่ชื่อคุณไผ่บอกฉัน
"ขอบคุณค่ะ" ฉั
