Part : ผักกาด
ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนพูด สิ่งแรกที่ทำ คือควานหาพ่อเลี้ยงที่ควรนอนอยู่บนเตียงด้วย แต่มีเพียงความว่างเปล่า ฉันค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกปวดหัวตุบๆ แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"มองหาอะไรเหรอจ๊ะ"
"เข้ามาได้ไง" ฉันมองผู้หญิงที่นั่งไขว่ห้างอยู่เก้าอี้ปลายเตียง จะใครล่ะ ก็ยัยแฟนเก่าพ่อเลี้ยงไง
"ห้องนี้มันเป็นของฉัน ทำไมจะเข้ามาไม่ได้" เธอพูดด้วยความมั่นใจ
"มันเป็นแค่อดีต" ฉันว่าหล่อนคงลืมเรื่องนี้ไป อดีตก็คืออดีต
"อดีตงั้นเหรอ แล้วรู้มั้ยว่าเมฆออกจากห้องนี้ไปตอนไหนและไปทำอะไรที่ไหน" เธอเหยียดยิ้มเหมือนผู้ชนะ พูดเหมือนว่าพ่อเลี้ยงไปห้องเธออย่างงั้นแหละ
"ฉันไม่โง่ เชื่อคำปั่นหัวของเธอ" ฉันมั่นใจพ่อเลี้ยง เขาไม่ทำแบบนั้นกับฉันหรอก
"ฉันแค่มาบอกด้วยความหวังดีเท่านั้น ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บกับคำโกหกของเมฆ" เธอลุกขึ้นยืน เดินกอดอกมาหาฉัน
"เหอะ บอกตัวเองเถอะ"
