47. เข้าใจผิดมาตลอด

1212 คำ

ผมใส่เสื้อให้ผัดกาด แล้วพาออกมานั่งที่ระเบียง โดยให้เธอนั่งด้านหน้าเอนซบอกผม ทอดสายตามองออกไป "หิวยัง" "...." "วันนี้ไอ้ไผ่โทรไปตาม เลยไม่ได้รอ" ผมอธิบายกลัวเธอเข้าใจผิด จริงๆ ถ้าผมรอเธอสักนิด เกตการณ์แบบนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น เธอก็จะไม่เจ็บตัว "...." เธอยังคงเงียบ ทอดสายตามองตรงออกไป "เจ็บแผลอยู่เหรอ" ผมก้มลงมองหน้าหวานที่นิ่งเงียบ "..." "อยากไปน้ำตกเหรอ" ผมมองตามสายตาเธอออกไป เห็นจดจ้องอยู่กับทางไปน้ำตก "!!!" สิ้นคำถามเธอก็หันขวับมาจ้องผม ท่าทางโกรธเคือง "เป็นไร" ผมมองหน้าหวาน ไม่เข้าใจว่าเป็นอะไร "ไม่อยากเหยียบที่นายสร้างให้ผู้หญิงคนนั้น!" เธอตะโกนบอก แล้วเม้มปากแน่น หายใจเข้าออกแรงขึ้น แสดงถึงความโกรธจัด "สร้างอะไร" "ทางเดินนั่น" เธอชี้ไปทางน้ำตก "..." ผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เรียบเรียงและเข้าใจได้ว่า เธอคงเข้าใจผิดคิดว่าผมสร้างทางไปน้ำตกให้ผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่ผมสร้างให้เธอ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม