“แดกหมูกะทะ”

วันต่อมา… เจนนิสเพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำหลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อย พยาบาลเพิ่งแจ้งเมื่อครู่ว่าตอนนี้เธอกลับบ้านได้แล้ว ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมด… สบายใจเลยค่ะ:) เพราะฟีนิกซ์จัดการจ่ายให้เธอเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ต้องคิดอะไรมาก เธอเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ยังมีรอยยิ้มจางๆ คิดถึงเหตุการณ์ในห้องน้ำเมื่อคืนจนแก้มร้อนผ่าว แต่พอหันหน้าไปเห็นคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง เธอก็ต้องหยุดยิ้มทันที “อีดา… ทำไมเป็นมึงที่มารับกูเนี่ย ทำไมไม่ใช่เฮียอ่ะ” โซดายืนพิงกำแพง มือกอดอก สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งเหมือนเคย มองเจนนิสแล้วยักไหล่เบาๆ “เฮียมีเรียนเช้า” เจนนิสขมวดคิ้วทันที “แล้วมึงไม่มีหรือไง” “ก็มี… แต่ไม่อยากเข้า” โซดาตอบเสียงเรียบๆ แต่แววตาเจ้าเล่ห์ “ขนาดมึงยังไม่เข้าเลย” “ก็กูป่วย!” เจนนิสโต้กลับเสียงดังขึ้นนิดนึง ยกมือชี้ตัวเอง โซดาหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วหันมามองเธอด้วยสายตาแบบรู้ทัน “กูก็ป่วย… ป่วยทิพย