“เห้ออออ…”
เสียงถอนหายใจของทั้งคู่ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน ก่อนที่ร่างของฟีนิกซ์กับเจนนิสจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนที่นอนอย่างหมดแรง
“เหนื่อยไหม…”
เสียงหวานแผ่วเบาของเจนนิสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ หลังจากเวลายาวนานที่ผ่านไป ฟีนิกซ์แทบเป็นคนเดียวที่ไม่ยอมหยุดพัก ส่วนเธอก็ได้แต่นอนนิ่ง ปล่อยให้ทุกอย่างไหลไปตามจังหวะของเขา
ฟีนิกซ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะตอบเสียงเรียบเหมือนไม่ได้ใช้แรงอะไรเลย
“ไม่เหนื่อยเลย ให้ต่ออีกสิบรอบยังได้”
เจนนิสทำหน้ามุ่ยเล็ก ๆ แล้วเอามือตีแขนเขาเบา ๆ แบบหมั่นไส้
“เวอร์แล้วเฮีย…”
“ทำไงได้…**หนูมันหอม แถมตอดค*ยแรงขนาดนี้”
ฟีนิกซ์พูดขึ้นเบา ๆ เหมือนบ่นกับตัวเองมากกว่าจะตั้งใจให้เธอได้ยิน แต่เจนนิสที่นอนอยู่ใกล้ขนาดนั้นจะไม่ทันได้ยินก็คงยาก
เธอเงยหน้าขึ้นมองทันที แก้มเริ่มร้อนวูบโดยไม่รู้ตัว
“เฮียพูดอะไรเนี่ยยย…”
น้ำเสียงติดเขินจนปิดไม่มิด ทำเอาฟีนิกซ์ยกมุมปากขึ้นนิดเด
