โซดาที่เดินอยู่ข้าง ๆ คงสังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนเข้าเต็มตา ในที่สุดก็อดเอ่ยทักไม่ได้
“อีเจน วันนี้มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ยย…”
“เบื่อ ๆ อ่ะ”
เจนนิสตอบส่ง ๆ น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง สายตายังเหม่อมองพื้นทางเดิน
โซดาหยุดเดิน หันมามองหน้าเพื่อนจริงจัง
“หน้ามึงเป็นส้นตีนตั้งแต่เช้าละนะ” เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “หรือมึงคิดเรื่องแม่กู?”
“บ้าาาา…”
เจนนิสรีบปฏิเสธทันที แกว่งมือไปมาเหมือนไม่อยากให้เรื่องนั้นถูกขุดขึ้นมา
“ใครมันจะไปคิดวะ กูไม่ได้คิดอะไร”
แต่ในใจกลับสวนขึ้นมาทันที
ไม่คิดก็บ้าละ กูนี่นั่งคิดเรื่องนี้มาทั้งวัน คิดจนหัวมันแน่นไปหมด…จนกูนอยแล้วเนี่ย
“เออ ๆ ดีละ กูนึกว่ามึงคิดมากเรื่องแม่กู”
ประโยคของโซดายังไม่ทันจบดี เสียงเข้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเธอในทันที
“เจนนิส!”
แค่ได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเจนนิสก็สะดุดวูบ ไม่ต้องหันไปมอง เธอก็รู้ว่าเป็นใคร
เสียงของ ‘เฮียฟีนิกซ์’
เ
