“กินร้านนี้กันไหม ปรานต์” ธาริกาถามขึ้น ในขณะที่เดินผ่านร้านอาหารร้านหนึ่งริมถนน
“เอาสิ ก็ดูน่าอร่อยนะ” สามีเออออด้วย ก่อนที่ทั้ง 2 คนจะพากันเดินเข้าไปจับจองที่นั่ง
ปรานต์และธาริกาเลือกที่นั่งริมกระจก เพื่อดูวิวทะเลยามค่ำคืน ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเปิดเมนูเลือกอาหารกันอยู่นั้น ก็มีเสียงทักขึ้นที่ข้างโต๊ะ
“ขอเราสองคนนั่งด้วยได้ไหมคะ” หนุ่มสาวเจ้าของโต๊ะเงยหน้ามองคนถามทันที ก่อนจะเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร
“ภู/ข้าว!!!”
“พอดีเรา 2 คนมาหาอะไรกิน แล้วโต๊ะดันเต็มหมดน่ะ” ภูริอธิบาย โดยที่ปรานต์ก็หันไปมองทั่วร้าน ก็พบว่า โต๊ะเต็มจริงอย่างที่ว่า
“เอ่อ...” ปรานต์หันไปมองหน้าภรรยาเชิงถามว่าจะเอาอย่างไร เพราะเรื่องที่เขาเป็นแฟนเก่าของข้าวฟ่างนั้น ธาริกาก็ทราบดี
“ได้สิ” ธาริกาพยักหน้าอนุญาต ก่อนส่งสายตาแกน ๆ ให้สามี
“ขอบใจนะ แล้วริกาจะมานั่งข้างปรานต์ไหมล่ะ” ข้าวฟ่างถามขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“อ
