“แกบอกว่า แกจับตัวคนขโมยไฟล์ได้แล้วจริงเหรอ” เสียงคำถามมาพร้อมบานประตูที่เปิดกว้าง ทำเอาชายหนุ่มที่กำลังนั่งพักเอาแรงบนเก้าอี้หันหน้ากลับไปมองตามต้นเสียง
“แกนี่ มาไม่เคาะห้องเลยนะ” ตะวันบ่นพลางส่ายหน้าเบา ๆ แต่อย่างว่า เพราะเขาแค่ส่งข้อความไปบอก ‘จับคนขโมยได้แล้ว มาที่ห้องทำงานฉัน’ ก็ทำเอาธามไทหอบสังขารวิ่งมาหาเขาที่ห้องภายใน 10 นาที
“ตอบคำถามมาก่อน เอ๊ะ แล้วนี่อะไรกัน” ธามไทปิดประตู ก่อนจะเห็นเศษซากอารยธรรมเกลื่อนพื้น แม้ว่า ในห้องจะมีเพียงแสงสว่างจากดวงจันทร์เท่านั้น แต่แค่เขากวาดตาผ่าน ๆ ก็สามารถมองเห็นถุงยางอนามัยใช้แล้วไม่ต่ำกว่า 5 ถุง “แกหลอกแม่บ้านมาอึ้บอีกแล้วเหรอ”
“ปากเหรอนั่น” ตะวันปายางลบเข้าใส่ตัวเพื่อน “แต่ก็ปลอมตัวเป็นแม่บ้านจริง ๆ แหละ”
“ห้ะ อะไรนะ” ธามไทก้าวเท้าหลบถุงยางที่กระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ราวกับกำลังหลบกับระเบิด
“โน่น คนขโมยข้อมูลของแก” ชายหนุ่มพยักหน้าไปทางโซฟา
