แอ๊ดดดดด ปึงงงงงง
เสียงไขลูกบิดประตูดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยบานประตูที่เปิดกว้าง ร่างบางในชุดนอนแทรกตัวผ่านเข้ามา ก่อนจะลงกลอนประตูบ้านแน่นหนา
สองเท้าก้าวขึ้นบันไดชั้น 2 อย่างคนเจนทาง แม้ว่า บรรยากาศภายในบ้านจะมืดสนิท แต่ก็ยังได้ยินเสียงพูดคุยที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอเดินมาหยุดยืนที่ตรงหน้าประตูห้องนอนของแฟนหนุ่ม
“เออ ก็อาจารย์อยากให้เราใส่โมเดลอันนี้เข้าไปด้วยนี่หว่า” เสียงทุ้มบ่นอย่างหงุดหงิด
“แล้วทำไมมึงไม่บอกไปวะ ว่า ใส่แล้ว มันรันไม่ออก” เสียงเพื่อนดังขึ้น
“เอ็งก็ว่าแต่ไอ้นนท์ ตอนนั้น เอ็งก็อยู่ด้วย ไมไม่เถียงจารย์ไปล่ะ”
แล้วกลุ่มเพื่อนก็เริ่มทะเลาะกันเองเบา ๆ เป็นจังหวะให้เธอค่อย ๆ หมุนลูกบิดประตูเข้าไป ใบหน้าสวยหวานโผล่เข้าไปทักทาย ทำให้เจ้าของห้องละสายตาจากหน้าจอ แล้วมุมปากหนาก็ยกสูงขึ้นเรื่อย ๆ
“เห้ย ยิ้มไรวะ ไอ้นนท์” เสียงเพื่อนทักขึ้น ทำเอาชานนท์ต้องรีบหุบยิ้มแล้วหันหน้
