“ณิ นี่เจ้าเปรม” ลูกชายคนโตของฉันเอง เสียงบิดาของเขาเอ่ยแนะนำตัว ในขณะที่พาณิชาเข้ามาในบ้าน
“สวัสดีครับ” เปรมก้มยกมือไหว้ตามประสาเด็กไหว้ผู้ใหญ่ เพราะอย่างไร เธอก็แก่กว่าเขา
“ส่วนนี่ ณิชา ว่าที่แม่เลี้ยงของแกนะ” ปัญญาหยอก ในขณะที่ว่าที่แม่เลี้ยงได้แต่ก้มหน้าเขินอาย “ณิชา เขาเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ใกล้ที่ทำงานพ่อ เห็นว่า เป็นร้านเก่าแก่เลยใช่ไหม แล้วหนูก็มารับช่วงต่อตั้งแต่เรียนจบเลยนี่นะ”
ปัญญาสาธยาย พาให้เปรมนึกแปลกใจว่า พ่อของเขาคงไม่รู้เรื่องที่ว่าที่ภรรยาเคยทำงานอื่นนอกเหนือจากร้านดอกไม้มาก่อน
“ร้านดอกไม้คุณณิคงจะสวยน่าดูเลยสินะฮะ พ่อผมถึงได้หลงขนาดนี้” เปรมแกล้งแซวอย่างหนุ่มคึกคะนอง
“ก็ต้องสวยเหมือนเจ้าของร้านสิวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ปัญญาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสอน “แล้วแกก็หัดเรียก ณิ ว่า แม่ได้แล้ว”
“เอ่อ พี่ปัญคะ อย่าไปบังคับคุณเปรมแบบนั้นเลยค่ะ” ณิชารีบห้ามปราม เพราะเธอไม่ได้อยาก
