“ว่าแต่พี่ฝนกลับบ้านดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้ทุกคืน เจ้ารักษ์ มันไม่สงสัยบ้างเหรอ” เสียงเลขาหนุ่มถามขึ้นในระหว่างที่กำลังขับรถมาส่งเจ้านายสาว
“ไม่นะ กลับไป ดีไม่ดี ทั้งรักษ์และขวัญเข้านอนหมดแล้วด้วยซ้ำ” หยาดพิรุณบอกเสียงเรียบ “จริง ๆ คนที่น่าสงสัย น่าจะเป็นรักษ์ด้วยซ้ำ ช่วงหลังกลับบ้านเร็วกว่าพี่อีก”
“รักษ์คงเหนื่อยมั้งครับ” สารัชช่วยแก้ต่างแทนเพื่อน “กลับบ้านเร็ว แต่ก็ยังรันงานต่อได้ ผมว่าก็ไม่มีปัญหานะ”
“ก็จริง” เจ้านายสาวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ “แต่วันนี้ยุ่งจนไม่มีเวลากินไส้กรอกของรัชเลย”
“แหม พี่อดไส้กรอก ผมก็อดกินxอยเหมือนกันนะครับ” สารัชหยอก “ก็วันนี้ ผมถึงได้ชวนพี่รีบกลับตั้งแต่ 3 ทุ่มไง”
“รัชก็พาพี่ไปส่งบ้านอยู่ดี เอ๊ะ หรือว่า เราจะพาพี่เข้าม่านรูด” หยาดพิรุณหรี่ตาอย่างจับผิด “ไม่ได้นะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะไม่ดี”
“โธ่ พี่ ป่านนี้ เขาเข้าบ้านนอนกันหมดแล้ว
