“วันหยุดพรุ่งนี้ เราจะไปเที่ยวไหนดี” เสียงปัญญาเอ่ยถามขึ้นบนโต๊ะอาหารมื้อเช้าในวันเสาร์ถัดมา
“เราไปเดินห้างกันหน่อยไหมฮะ ของก็น่าจะหมดแล้วด้วย” เปรมเสนอความคิดขึ้น ขณะที่เคี้ยวข้าวในปาก
“ก็ดีนะฮะ” ปรีชาเห็นด้วย “ว่าแต่ แม่อยู่บ้านเรามาอาทิตย์หนึ่งแล้วเป็นไงบ้างฮะ”
“เอ่อ ก็ดีจ๊ะ” แม่เลี้ยงตอบยิ้มบาง ๆ
ตอนนี้ เธออยู่บ้านปัญญาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว นับตั้งแต่วันแรกที่เข้าบ้านก็โดนลูกเลี้ยงคนโตข่มขู่ความลับในอดีต วันที่ 2 ก็โดนทั้งลูกเลี้ยงคนเล็กและสามี พอวันที่ 3 ก็เบิ้ลคู่กับบรรดาลูกเลี้ยง ดีหน่อยว่า วันถัดมาจนถึงวันศุกร์ที่ผ่านมานั้น บรรดาลูกเลี้ยงเธอต้องไปทำงานกว่าจะกลับมาก็ดึกดื่น ทำให้เธอรับมือแค่สามีช่วงกลางคืนเท่านั้น
แต่พอเริ่มวันหยุดเสาร์-อาทิตย์อย่างวันนี้ เธอก็เริ่มใจสั่นว่า บรรดาลูกเลี้ยงจะรังแกอะไรเธอตอนไหนบ้าง จะว่า กลัวก็คงไม่ใช่ เพราะช่วงที่ห่างหายไป บางครั้งเธอก็มีแวบคิดถึ
