“เฮ้ออออออ” ภากรถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะกว่าที่เขาจะยอมปล่อยให้ณิชานันออกจากห้องพักก็เกือบ 5 โมงเย็น เรียกได้ว่า เป็นการทำความสะอาดที่นานที่สุดของณิชานันเลยทีเดียว
หลังจากนั้น เขาจึงเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว ทำความสะอาดร่างกายให้เรียบร้อย แล้วก็กลับมาหลับเป็นตาย จนตื่นมาอีกครั้ง ประมาณ 2 ทุ่ม เพราะท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องประท้วงให้หาอะไรกิน
เขาจึงเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์มือถือที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงมากดโทรออกหาใครบางคน
‘ว่าไงยะ’ เสียงหวานแว่วมาทันที
“จิน เราหิวอ่ะ” ภากรบอกความต้องการของตัวเองอย่างอ้อน ๆ
‘หิวอะไร หิวข้าว หรือ หิวเรา’ จินดารัตน์ย้อนอย่างรู้ทัน
“ก็หิวทั้ง 2 อย่าง” ภากรตอบยิ้ม ๆ
‘เฮ้อ แล้วจะกินอะไร’ คนปลายสายถามเซ็ง ๆ
“จินทำไรมา เราก็กินทั้งนั้นแหละ”
‘งั้นตอนนี้ นายอยู่ที่ห้องใช่ไหม’
“อื้อ เสร็จแล้ว จินเข้ามาได้เลย จำรหัสห้องเราได้ใช่ไหม”
‘จำได้ งั้นเดี
