“ไหวไหม วิกา” เสียงทักดังขึ้น เมื่อเห็นว่า หญิงสาวกำลังนั่งซึมอยู่ที่ขอนไม้
“ไหวอยู่จ้า ดีนะที่เอายาแพ้แก้มาด้วย” เทวิกาบอก พลางยิ้มแห้ง ๆ
“จริง ๆ ถ้าแกไม่สบาย ก็น่าจะบอกพวกเรานะ แกไม่ต้องมาก็ได้” สายน้ำผึ้งบอก
“ฉันไม่ได้ไม่สบายขนาดนั้น แค่ภูมิแพ้นิดหน่อยเอง ผึ้ง” เทวิกาหันมาปลอบเพื่อนสาว “อีกอย่าง ฉันเองก็อยากมาขึ้นเขา ตั้งแคมป์แบบนี้นานแล้วด้วย แกชวนมา ฉันจะพลาดได้ยังไง”
“เอาเถอะ ๆ แล้วแกกินยาแล้วใช่ไหม” น้ำหวาน เพื่อนสาวอีกคนถามอย่างเป็นห่วง
“กินแล้ว สงสัย คืนนี้ น่าจะหลับเป็นตาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“งั้นเข้านอนไวหน่อยก็ดีนะ จะได้ตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้น” สายน้ำผึ้งสรุป
“อาหารร้อน ๆ มาแล้ว สาว ๆ ” เสียงทุ้มขัดขึ้น พร้อมชายหนุ่มอีก 4 คนที่ช่วยกันขนอาหารมาบริการ
“วิกา ดีขึ้นหรือยัง”
“วิกากินยาแก้แพ้ไปแล้ว อาการก็ดีขึ้นค่ะ พี่บอล” เทวิกายิ้มตอบ แฟนหนุ่มของน้ำหวาน
“ไม่ไหวก็บอกนะ วิกา” ช
