“อื้อออออออ” ร่างบางบิดขี้เกียจบนเตียงอย่างเมื่อยล้า รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว
“โอ๊ยยยยย” เพียงขวัญขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะสำรวจตัวเอง
“ทำไมเมื่อยแบบนี้นะ” หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง ก็พบว่า ร่างกายเธอก็ยังปกติดี ไม่มีร่องรอยอะไรให้เห็นนอกร่มผ้า แถมเสื้อกางเกงก็ยังอยู่ครบ
“ขวัญ ตื่นหรือยัง ลงมากินข้าวได้แล้ว” เสียงพี่ชายดังขึ้นที่หน้าประตู
“ค่ะ พี่รักษ์” เพียงขวัญสะดุ้งด้วยความตกใจ ลืมหาสาเหตุของการเมื่อยล้า แล้วรีบเปิดประตูลงไปทันที
กลิ่นหอม ๆ ของกับข้าวลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ทั้งสองคนลงมือรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
“เออ พี่รักษ์ เมื่อคืน ขวัญเผลอหลับไปเหรอคะ”
“ก็ใช่น่ะสิ ดูได้ไม่เท่าไร เราก็หลับไปเฉยเลย” พิรักษ์ตอบอย่างเป็นปกติ “พี่ขี้เกียจปลุก ก็เลยอุ้มเราไปนอนเลย”
“ฮี่ ขอบคุณนะคะ” เพียงขวัญยิ้มอย่างเขิน ๆ
“ว่าแต่ วันหยุดยาวนี้ เรามีแพลนไปไหนไหม”
“ไม่มีนะคะ พี่รักษ์” เด็กสา
