“อ้าว เพิ่งกลับเหรอ ปรานต์” เสียงทักขึ้น เมื่อเห็นปรานต์กำลังเดินลงจากอาคารเรียนไปที่ลานจอดรถ
“ใช่ แล้วทำไมวันนี้ นายกลับช้าล่ะ” ปรานต์เงยหน้าขึ้นทักเพื่อนอาจารย์หนุ่มในคณะเดียวกัน “ไม่ใช่ว่า วันนี้ ต้องไปสอนคุณหนูมาเฟียเหรอ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูเรียกซะ” ฉัตรกล้าหัวเราะลั่นกับชื่อเรียกที่อีกฝ่ายตั้งให้ “กำลังจะไปนี่แหละ ติดว่ามีเด็กมาให้ตรวจโปรเจ็ค เลยช้า ว่าแต่นายเถอะ ทำไมวันนี้กลับเย็นจัง”
“ก็ช่วยเด็กดูโปรเจ็คเหมือนกันนั่นแหละ” ปรานต์บ่นยิ้ม ๆ เมื่อนึกถึงเด็กที่ว่า ที่มีดีกรีเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยได้แต่นอนอ่อนระทวยร้องครางอยู่ในอ้อมแขนเขาเมื่อครู่
“แต่เด็กสมัยนี้ก็นะ ทำงานกันไม่เป็นเลย ต้องให้สอนแทบทุกจุด” ฉัตรกล้าบ่นอย่างระอา อารมณ์เสียสวนทางกับเพื่อนอีกคนที่เดินมาเคียงกัน
“ใช่ ไม่เป็นงาน เลยต้องสอนเยอะ เน้นเป็นจุด ๆ ” ปรานต์กดเสียงในบางคำ เพราะเทวิกาเอง เขาก็กดสะโพกเน้นเป็นจุด ๆ บนตัวเธ
