“ฮัดชิ้วววว”
“ไม่สบายเหรอวะ เขม” เสียงดิษพลถามขึ้น หลังจากที่ได้ยินเสียงเพื่อนสาวจามเป็นรอบที่ 10
“เออ ก็เพราะใครปล่อยให้ฉันเก็บลูกบาสจนกลับบ้านค่ำ แถมตากฝนอีก”
“เออ ๆ กูผิดเอง จบยังงงง” ดิวลากเสียงยาว “เดี๋ยววันนี้ จะเก็บลูกบาสแทน เคป่ะ”
“จบยังไง วันนี้ เวรไอ้แมน” เขมิกาย้อนถาม
“เออ ๆ เลี้ยงไอติม จบป่ะ” สุดท้าย ดิษพลก็ต้องติดสินบนด้วยของกิน
“ก็แค่นั้น” หญิงสาวทำเสียงรำคาญ “ไปซ้อมได้แล้ว ไป”
ผู้จัดการชมรมไล่นักกีฬาให้ไปเตรียมตัวฝึกซ้อม เมื่อเห็นโค้ชหนุ่มเดินเข้ามาในโรงยิมแล้ว ต่างคนต่างเล่นตามเทคนิคส่วนตัวจนล่วงเข้าเที่ยงวัน
ปี๊ดดดดดด
เสียงนกหวีดบอกจบการฝึกซ้อมไปอีกวัน
“เอาล่ะ” ทิวเขาตบมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนฟังเขา “วันนี้ ทุกคนทำได้ดีมาก ขอให้ทุกคนกลับบ้านไปกินข้าวให้อิ่ม พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วพรุ่งนี้ อย่ามาสายล่ะ รถจะออกจากโรงเรียนตอน 8 โมงตรงนะ”
“ครับ!!!” ทุกเสียงตอบรับชัดเจน
