“อืออออ” ร่างบางบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อตอนบ่ายที่ทำเอาเธอสลบยันเช้า โดยที่ตัวต้นเหตุก็หลับสนิทอยู่ข้าง ๆ
ปุ่นเหรอ?
เธอไม่คิดจะคบกับเด็ก เพราะไม่อยากต้องมาคอยดูแลใคร แต่ตลอดมา เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกดูแล อีกเสียงแย้งขึ้นในใจ
‘ผมรักพี่นันนะ’ เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหูก่อนจะก้าวเข้าสู่นิทราดังขึ้น พาให้ใจสาวเต้นระรัว
หรือว่า จะถึงเวลาที่เธอจะต้องเริ่มต้นใหม่แล้วจริง ๆ
นันทิชาลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะบีบนวดตามแขนเรียว แล้วเหลือบเห็นร่องรอยช้ำตามข้อมือจากการพันธนาการด้วยกุญแจมือ ทำให้เธอยิ้มมุมปากอย่างมุ่งร้าย
ขอเอาคืนเด็กมันบ้างก็แล้วกัน…
ร่างบางค่อย ๆ ขยับตัว โชคดีที่ปุรินทร์นอนหงาย เธอจึงยกแขนแกร่งให้ลอยเหนือศีรษะไปทีละข้าง
แกร๊ก แกร๊ก
เรียบร้อย ทีนี้ก็แค่รอให้เด็กมันตื่น นันทิชาเลิกคิ้วอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้าวลงจากเตียง
“โอ๊ยยย” ไม่ทันได้ทรงตัวให้ดี ร่างบางก็ทรุดลงข
