“คืนนี้ หนูขอนอนค้างบ้านเดียร์ได้ไหมคะ แม่” เนชิตา เด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โทรอ้อนมารดา เพื่อขออยู่ติวสอบกับเพื่อน โดยมี ดลยา เพื่อนสาวคนสนิทยืนฟังอยู่ใกล้ ๆ
‘แล้ว ดะ เดียร์ว่าไงล่ะ ลูก’
“หนูไม่มีปัญหาค่า ให้เนยนอนค้างกับหนูนะคะ คุณน้า” ดลยารีบตอบรับทันที พลางสบตากับเพื่อนสาว
‘อ๊า ถะ ถ้าเดียร์โอเค มะ แม่ก็โอเคจ้ะ’ น้ำเสียงตามสายตะกุกตะกัก
“เย้!!!” สองสาววัยใสประสานเสียงกันด้วยความดีใจ
‘แม่ฝาก นะ เนยด้วยนะ เดียร์ อา’
“ได้เลยค่า คุณน้า” ดลยาขานรับอย่างแข็งขัน
‘แล้วก็เนย ยะ อย่าดื้ออย่าซนกับที่บ้านของเดียร์นะ ลูก อ๊า’ เสียงชนิตายังยังสำทับด้วยความเป็นห่วง
“รับทราบค่า” เนชิตาตอบด้วยน้ำเสียงดีใจ “งั้นเดี๋ยวเจอกัน พรุ่งนี้นะคะ แม่”
‘จ๊ะ’
ตื้ดดด
“แก แม่แกทำอะไรอ่ะ ทำไมร้องเสียงแปลก ๆ ” ดลยาหันมาถามเพื่อนสาว หลังจากที่เนชิตากดวางสายมารดาไป
“แม่ออกกำลังกายมั้ง” เนชิตาเดาอย่
