โอทีสวาท (1) | อย่าไล่ออกเลยนะ

“คิโมจี้ คาเฟ่ ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงหวาน ๆ ดังขึ้น เมื่อลูกค้าเดินเข้าร้านมารับประทานอาหาร สาว ๆ ในชุดเมดญี่ปุ่นเดินไปพาลูกค้าแต่ละรายมานั่งที่โต๊ะอย่างรู้หน้าที่ แต่ละคนแนะนำอาหาร ขนมและเครื่องดื่มอย่างช่ำชอง ไม่นานออเดอร์รายการอาหารก็ยาวเป็นหางว่าว ด้วยน้ำหวานเป็นแฟนสาวของน้องคนสนิท เคน เจ้าของร้านจึงให้ใส่ชุดเมดเหมือนพนักงานคนอื่น ๆ แต่ให้คอยมาบริหารจัดการอาหารและคิดเงินที่เคานเตอร์แทน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปเจอลูกค้าหนุ่ม ๆ ที่จ้องจะเจ๊าะแจ๊ะ “ของโต๊ะ 5 ได้แล้ว” เคนตะโกนออกมาจากครัว พร้อมเลื่อนถาดอาหารออกมา น้ำหวานรีบรับมาแล้วกดกริ่งเรียกพนักงานคนอื่นทันที “ของโต๊ะ 5 ค่ะ พี่ฟ้า” น้ำหวานบอกกับพี่พนักงานที่มารับไป คิโมจี้ คาเฟ่ เป็นร้านคาเฟ่เล็ก ๆ หลังมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่ โดยมีพี่เคนเพิ่งมาเปิดได้ไม่กี่เดือน ทำให้ยังขาดพนักงานอยู่มาก ประกอบกับตอนนี้ สถานการณ์ทางการเงินของที่บ้านเธอไม่ค่อยจะสู้ดี หญิงสาวเลยต้องออกมาหารายได้พิเศษ โชคดีที่ พี่เคนและพี่บอลสนิทกัน พี่บอลจึงได้แนะนำให้เธอมาช่วยงานที่ร้านของพี่เคน ทำให้วิน-วินไปทั้ง 2 ฝ่าย พี่เคนได้คนมาช่วยงานที่ร้าน ส่วนเธอก็ได้เงินมาเลี้ยงตัวเอง และอีกอย่างพี่เคนเองก็อายุ 40 กว่าแล้ว แถมยังรักครอบครัว และมีลูกสาวอยู่แล้ว นั่นยิ่งทำให้เธอวางใจที่จะมาทำงานด้วย “รายการอาหารของโต๊ะ 1 ค่ะ พี่เคน” น้ำหวานรับออเดอร์มาแปะไว้ที่โต๊ะ พร้อมแจ้งเจ้าของร้านที่รับหน้าที่เป็นพ่อครัวหลักไปด้วย “โอเค” เคนรับคำเบา ๆ ก่อนจะทำอาหารเมนูถัดไปทันที จนกระทั่งเวลา 20.00 น. ร้านคาเฟ่จึงได้ปิดไฟหน้าร้าน เป็นการส่งสัญญาณว่า การทำงานในวันนี้จบลงแล้ว พนักงานสาวแต่ละคนบิดตัวคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะทยอยเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หลังร้าน เพื่อกลับบ้าน โดยที่น้ำหวานยังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะต่าง ๆ ด้วยเพราะพนักงานคนอื่นต้องคอยแนะนำเมนู รับออเดอร์และเดินเสิร์ฟ ต่างจากเธอที่ถือว่าเป็นคนรู้จักของเจ้าของร้าน จึงทำเพียงรับออเดอร์ ส่งอาหารและคิดเงินที่เคานเตอร์เท่านั้น ดังนั้น เมื่อจบงานในแต่ละวัน เธอจึงอาสาจัดการทำความสะอาด และถ่วงเวลาให้กลับหลังสุด เพื่อชดเชยปริมาณงานและเวลาที่เธอเองก็เข้างานช้า เพราะติดเรียนที่มหาวิทยาลัยก่อน นั่นจึงทำให้เธอเข้ากับพี่พนักงานคนอื่น ๆ ไม่ค่อยดีนัก ดีว่ามีพี่เคนคอยประสานงานและชี้แจง ทำให้แรงปะทะเริ่มเบาบางลง ประกอบกับเธอเป็นเด็กอ่อนน้อมถ่อมตน คอยช่วยเหลือและอาสาทำงานในส่วนอื่น ๆ พี่คนอื่นจึงไม่ได้ตั้งแง่มากเท่าช่วงแรก ๆ ถือว่า การทำงานพิเศษที่นี่ก็ไม่ได้แย่นัก “หวาน มาช่วยพี่คิดเงินตรงนี้หน่อย” เคนเรียกน้ำหวานที่กำลังจัดเก้าอี้ตัวสุดท้ายให้มาช่วยดู “มีอะไรเหรอคะ พี่เคน” น้ำหวานถาม ขณะที่เดินมาหา เพราะปกติ เคนจะเป็นคนคิดเงินคนเดียวไม่ได้ให้ใครช่วย “พี่ว่ายอดมันแปลก ๆ ทำไมจำนวนในออเดอร์กับเงินสดมันไม่เท่ากัน” เคนขมวดคิ้ว ขณะที่กดคำนวณเครื่องคิดเงิน “อ้าว เหรอคะ” น้ำหวานรีบเข้ามาดู เพราะถ้าหากมีความผิดพลาด เธอนั่นแหละที่จะต้องรับผิดชอบ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่รับและทอนเงินในร้าน น้ำหวานรีบมากดคำนวณที่เครื่องคิดเงิน กดย้อนดูออเดอร์และจำนวนเงิน โดยที่เคนถอยหลังออกมา นั่นทำให้น้ำหวานไม่ทันเห็นสายตาคมที่จ้องพิจารณารูปร่างหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ยิ่งเมื่อครู่ที่เธอรีบวิ่งมา ทำให้กระโปรงเมดสั้น ๆ กระเพื่อมขึ้นลง เผยแก้มก้นนวลวับ ๆ แวม ๆ ในขณะที่น้ำหวานกำลังง่วนอยู่กับเครื่องคิดเงิน เคนก็เอนตัวไปมองห้องแต่งตัวที่ด้านหลังร้าน ก่อนจะเห็นพนักงานสาวคนสุดท้ายยกมือไหว้ลาแล้วปิดประตูร้านไป เท่ากับว่า ตอนนี้ ทั้งร้านเหลือเพียงเขากับน้ำหวานเท่านั้น... ตั้งแต่ที่เขาเจอน้ำหวานครั้งแรก หญิงสาวมาพร้อมบอล แฟนหนุ่มที่เป็นน้องคนสนิทของเขา น้ำหวานผ่านเกณฑ์สำหรับการเป็นเมดในร้านของเขาทุกข้อ และตรงใจเขาอย่างที่สุดด้วย ว่ากันตามจริง พนักงานสาวทุกคนในร้านก็ล้วนแต่เคยสนุกกับเขาทั้งสิ้น จะมากหรือน้อยก็ตามแต่รูปร่างและลีลาแต่ละคน ซึ่งเขาก็ให้ค่าขนมทุกคนไปอย่างแฟร์ ๆ ดังนั้น จึงไม่มีใครประท้วงอะไรขึ้นมา เพราะเป็นการสนุกกันแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น และตอนนี้ พนักงานสาวที่ยังรอดจากปากเขาก็เหลือเพียงน้ำหวานคนเดียวเท่านั้น ซึ่งเขาก็ไม่คิดจะรอนานไปมากกว่านี้แล้วด้วย “เป็นไงบ้าง หวาน” เคนถามขึ้น หลังจากที่เห็นน้ำหวานกดเครื่องทวนไปทวนมา พลางกอดอกจ้องไปที่เนินอกขาว ๆ ที่โผล่พ้นชุดขึ้นมา “เงินหายจริง ๆ ค่ะ พี่เคน” น้ำเสียงหญิงสาวเริ่มสั่น เพราะเธอกดเช็คยอดออเดอร์และนับเงินสดแล้วมันไม่เท่ากันจริง ๆ “เงินหายไปเท่าไรล่ะ หวาน” เคนเริ่มเสียงเข้มขึ้น เพราะอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่าน แต่พาให้น้ำหวานเข้าใจผิด คิดว่า เคนไม่พอใจที่ตนทำงานผิดพลาด “ประมาณเกือบห้าพันเลยค่ะ พี่เคน” น้ำหวานหันมาตอบเสียงอ่อย ๆ ก่อนจะก้มมองพื้นอย่างไม่กล้าสู้หน้า “ห้าพัน!!!” เคนแสร้งทำเสียงตกใจและโวยวาย “อะไรกัน หวาน พี่อุตส่าห์ไว้ใจเราให้ดูแลส่วนนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้” “หวานขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ พี่เคน” น้ำหวานรีบพนมมือไหว้ขอโทษ ขณะที่เคนยกมือมาตบที่หน้าผากตัวเองเหมือนคนที่อารมณ์เสียอย่างหนัก ก่อนจะกุมขมับเมินหน้าไปอีกทาง พร้อมลอบยิ้ม เงินจะไม่หายได้ไง ในเมื่อเขาแอบหยิบออกไปก่อนหน้านี้แล้ว โดยที่หญิงสาวไม่เห็น... “พี่เคนหักส่วนนี้ในส่วนของหวานได้เลยนะคะ” น้ำหวานเดินมายืนใกล้ ๆ พร้อมอ้อนวอน “พี่เคนอย่าไล่หวานออกเลยนะ” ถ้าเธอไม่ได้ทำงานที่นี่ รายได้ของเธอก็จะหายไปทันที ด้วยพี่เคนเองก็ใจปล้ำ แอบให้ค่าขนมเธอมากกว่าพนักงานคนอื่น โดยที่ไม่มีใครเห็น เคนทำทีเป็นหลับตาใช้สมาธิ ระงับอารมณ์ พลางเคาะนิ้วอย่างใช้ความคิด “งั้นพี่หักหวานทีเดียว ห้าพันเลยได้ใช่ไหม” เคนลืมตามาถาม