EP.52 ความเจ็บปวดทางกาย และ ใจ
สองวันผ่านไป
‘พ่อคะ แม่คะ พี่วิน ยัยมีน อย่าทิ้งฉันไป’ เดย์ที่ยืนนิ่งมองพวกเขาค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนลับตา ใบหน้าของทุกคนที่มองเธอต่างก็ยิ้มให้แล้วก็ถอยห่างไปเรื่อย ๆ เธอกรีดร้องสุดเสียงเรียกให้พวกเขากลับมา แต่มันก็ไม่ได้ผล เธอร้องโหยหวนอยู่ในภวังค์อันมืดมิดที่ไม่มีแม้แต่แสงสว่างอยู่สักพัก จวบจนปรากฏแสงเล็ก ๆ ให้เธอเห็น เธอลุกขึ้นเดินไปยังแสงเล็ก ๆ นั้นทั้งน้ำตา เพราะภายในใจเธอหวังว่าหากไปตรงนั้นเธอจะพบกับพวกเขาอีกครั้ง แม้มันจะริบหรี่แค่ไหนก็ตามเมื่อเธอวิ่งจนถึงแสงนั่น
‘คุณคะ คุณคะ ลูกได้สติแล้วค่ะ’ เสียงก้องในหูเบา ๆ ที่เดย์คุ้นเคย นิ้วมือของเธอเริ่มขยับ แต่ร่างกายยังคงรู้สึกหนักอึ้ง เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดออกแต่เมื่อกระทบกับแสงไฟบนเพดานดวงตาก็หรี่ลงเพื่อที่ดวงตาจะได้ปรับแสง เธอกระพริบตาสามถึงสี่ครั้งก่อนจะสามารถมองด้วยดวงตาที่เบิกได้เต็มที่
